Casino Luxembourg, Forum d'art contemporain, rue Notre-dame 41 in Luxemburg, tot 16/3. tel. +352-22 50 45 en www.casino-luxembourg.lu
...

Casino Luxembourg, Forum d'art contemporain, rue Notre-dame 41 in Luxemburg, tot 16/3. tel. +352-22 50 45 en www.casino-luxembourg.lu2002 mocht dan wel een gelijkmatig jaar zijn, opvallend was wel de definitieve doorbraak van videokunst in onze contreien. Centrale figuur daarin is de mens die om zijn sculpturale, picturale of emotionele kwaliteiten voor de lens mag postvatten. Ook de dagboekvideo doet het al enige tijd goed. Geürbaniseerde twintigers en dertigers klappen er ietwat aarzelend uit de biecht, meestal over relationele of familiale kwesties die tot een lichte gêne stemmen. Het voordeel aan die video's is dat ze de aandacht kunnen vasthouden, het nadeel echter dat er intussen sprake is van een zekere wildgroei. Ook de Franse Sylvie Blocher is gespecialiseerd in bekentenissen, maar in Casino Luxembourg laat ze zien dat ze nog wel meer in haar mars heeft. Living Pictures & Other Human Voices gaat integraal over de hedendaagse mens, in verschillende variëteiten geportretteerd en soms te kijk gezet als vreemdsoortig, buitenaards wezen. Blocher is sinds het begin van de jaren negentig in de weer met het vastleggen van de Living Pictures-reeks. De modellen ronselde ze via contactadvertenties in kranten. Tijdens langdurige sessies dienden de figuranten vragen te beantwoorden tot ze in staat waren zichzelf te 'verliezen'. De Living Pictures zijn dan ook meestal ongekunsteld, zij het soms iets te expressief zoals de met tranen en diepe zuchten opgeluisterde serie The love announcement. Blochers dagboekrepertoire is afgewerkt en op sommige momenten zelfs intrigerend, maar toch verrast de Française meer als ze afstapt van het vraag-en-antwoordconcept en zich toelegt op het beeld. Zo is er bijvoorbeeld Three of Us waarin telkens drie andere projecties van geslachts- en lichaamsdelen versmelten tot een absorberende compositie. Het orgelpunt The judgment of Paris blijft bij als het meest gênante kunstwerk totnogtoe. Een man kleedt er zich uit, plast in zijn broek, begint vervolgens verschrikkelijk te huilen en rondt af met een armzalige masturbatiepoging. Niet ideaal voor mensen die gemakkelijk last hebben van plaatsvervangende schaamte, wel een tafereel dat je voor altijd afhelpt van het idee dat video's saai en voorspelbaar zijn. door Els Fiers