Een opmerkelijke getuige in deze docu over het Britse instituut Suede is Ricky Gervais, die tien jaar voor The Office in de buurt van de band rondhing en achteraf door de geschiedschrijving tot hun eerste manager gebombardeerd werd. Hi...

Een opmerkelijke getuige in deze docu over het Britse instituut Suede is Ricky Gervais, die tien jaar voor The Office in de buurt van de band rondhing en achteraf door de geschiedschrijving tot hun eerste manager gebombardeerd werd. Hij bracht de groep wel in contact met hun drummer Simon Gilbert, wiens door de jaren heen verzamelde beeldmateriaal prominent figureert in de definitieve documentaire The Insatiable Ones. In 1992 brak Suede door met de decadente glamrock van onverslijtbare singles als Animal Nitrate en Metal Mickey. Tijdens de opnames van hun tweede plaat verliet gitarist en songschrijver Bernard Butler de band en bleef de androgyne rockgod Brett Anderson alleen over aan het roer. Wat volgt is het klassieke verhaal van drugs, een bombastische tweede, de terugkeer naar de eenvoud, nog meer drugs en pretentie, een split, een reünie en een hondstrouwe fanbase, die elke plaat tot en met The Blue Hour (2018) onthaalt als het woord van de Heer. En waarom ook niet? Suede is en blijft een betrouwbare leverancier van avontuurlijke, nooit saaie, larger than life glamrock in de stijl van Bowie, Roxy Music en T. Rex. Fuck Oasis!