Vlaanderen heeft Willy Organ, in Nederland is het Hugo van de Poel alias Stippenlift die de ondraaglijke lichtheid van het bestaan in de moerstaal bezingt en verpakt in kitsch...

Vlaanderen heeft Willy Organ, in Nederland is het Hugo van de Poel alias Stippenlift die de ondraaglijke lichtheid van het bestaan in de moerstaal bezingt en verpakt in kitscherige synthpop en naïeve, licht surrealistische eurodisco. Depriwave, noemt hij het zelf, en echt vrolijk word je er inderdaad nooit van. 'Je grijpt in het oneindige, je bent nu echt alleen/ De leegte vult de leegte, en jij zweeft er doorheen', klinkt het gelaten tijdens De leegte diep vanbinnen, over twinkelende spoetnikgeluidjes. Op vorige Stippenlift-albums stonden al titels als Gemaakt voor verdriet en Antidepressiva, hier dreunt Van de Poel tijdens Endorfine een lijstje neurotransmitters op over een marcherende drumcomputer. Welgemeende weltschmerz of een tot over het randje gedreven gimmick, wie durft het te zeggen?