Ik ben een heel gewone jongen, die over heel gewone dingen heel gewone tekeningen maakt. Ik maak kunst van onder de kerktoren, oer-Vlaamse tekeningen over kleine, alledaagse dingen. Maar niks zo universeel als kleinmenselijkheid, heb ik al gemerkt. Elke man denkt aan vrouwen, eten, drinken, motoren en - euh - grasmachines.
...

Ik ben een heel gewone jongen, die over heel gewone dingen heel gewone tekeningen maakt. Ik maak kunst van onder de kerktoren, oer-Vlaamse tekeningen over kleine, alledaagse dingen. Maar niks zo universeel als kleinmenselijkheid, heb ik al gemerkt. Elke man denkt aan vrouwen, eten, drinken, motoren en - euh - grasmachines. Mijn vrouw Myriam staat twee keer op m'n tekening: een keer als pianiste en een keer naakt. Ik leerde haar op mijn negentiende kennen tijdens een pianoconcert, een van de indrukwekkendste dingen die ik ooit hoorde. Omdat ik haar niet durfde aan te spreken, organiseerde ik kort nadien mijn eerste tentoonstelling. Om haar als pianiste te kunnen vragen op mijn vernissage, en om zo haar aandacht te trekken. En tot mijn grote verbazing trouwden we nadien nog ook. Behalve pianiste is Myriam ook beeldend kunstenaar. Ze houdt een tekendagboek bij op internet, op www.kissoflife.be. Cartoons tekenen is als op café gaan. Het is heel luid en ongenuanceerd verkondigen dat de wereld naar de kloten is, en dat het allemaal nooit meer goed komt. Ik ben een heel sociale tekenaar, ik heb een heel grote drang om mijn tekeningen aan iedereen te tonen. Dat heb ik altijd al gehad, ik publiceer al van mijn zestiende in allerhande blaadjes. Minstens één keer per week moet ik aan de rest van de mensheid kunnen meedelen hoe ik over de dingen denk. Een kwestie van mentale hygiëne, ongetwijfeld. De vuilniszakken buitenzetten. Mijn tekeningen roepen soms weerstand op, heb ik al gemerkt. Maar ik ben geen estheet. Ik probeer de werkelijkheid niet mooier voor te stellen dan ze is. Ik vind het onvolmaakte, het lelijke en het misvormde veel expressiever en interessanter. Ken je die versregel van Anthem, van Leonard Cohen? 'There is a crack in everything / That's how the light gets in'? Zo is het echt. Niks zo saai als perfectie. Schoonheid zit in het onvolkomene, het onaffe. Steve Michiels (37) is schilder, ceramist en cartoonist van De Tijd, Vrij Nederland en Focus Knack. Op 14 juli, de eerste zaterdag van de Gentse Feesten, verschijnt 'Fijn Stof', een nieuwe bundel met cartoons van zijn hand. Het boek wordt voorgesteld met een tentoonstelling in Het Magazijn, Penitentenstraat 24, 9000 Gent. Meer info: www.aboutsteve.com. Opgetekend door Wouter Van Driessche