Nadat Songhoy Blues zeven jaar geleden zijn wagonnetje aan de Africa Express van Damon Albarn mocht vastklinken, is het de Malinese groep alleen maar voor de wind gegaan....

Nadat Songhoy Blues zeven jaar geleden zijn wagonnetje aan de Africa Express van Damon Albarn mocht vastklinken, is het de Malinese groep alleen maar voor de wind gegaan. Het kwartet versmelt westerse invloeden met de eigen woestijnblues en afrorock, en plant met de directe sound van derde plaat Optimisme - bijna een stoutmoedige titel vandaag - zijn live-energie moeiteloos naar uw huiskamer over. Met de hattrick Assadja, Fey Fey en Gabi baren ze iets als Afrikaanse mathrock, dankzij wervelende, strakke percussie en van het vinnigste gitaarspel dat we dit jaar al mochten registreren. Een stabiele staat is Mali nog niet, maar Songhoy Blues blijft de hoop en moed aanwakkeren. De twee miskleunen (de clichérock van Badala en Franz Ferdinand-indiedisco in Pour toi) zijn snel vergeven.