Het moet minstens twintig jaar geleden zijn dat Billy Corgan nog eens tegen zo'n goeie hand kaarten kon aankijken. De vorige Smashing Pumpkins-stuiptrekking Monuments to an El...

Het moet minstens twintig jaar geleden zijn dat Billy Corgan nog eens tegen zo'n goeie hand kaarten kon aankijken. De vorige Smashing Pumpkins-stuiptrekking Monuments to an Elegy (2014) bevatte al meer solide songs dan zijn criticasters wilden toegeven, intussen maakte Corgans ego genoeg plaats om met gitarist James Iha en drummer Jimmy Chamberlain weer oude getrouwen aan boord te kunnen hijsen en de meerwaarde dáárvan uitte zich meteen op de splijtende single Solara - zonder Chamberlains roffels is deze groep zichzelf niet. Toch loopt het mis. In het verlengde van die ellendige titel verslikt Corgan zich in dikdoenerij en besluiteloosheid. Banale melodieën, een overmaat aan strijkers en algemene nietszeggendheid overwoekeren het weinige dat wél blinkt.