Lang leve de gouden televisie-eeuw, maar de hausse maakt ook slachtoffers. In tijden van grote (en lánge) vertellingen is de klassieke procedural bijvoorbeeld zo goed als uitgestorven. U kent het nog wel: iemand pleegt een mo...

Lang leve de gouden televisie-eeuw, maar de hausse maakt ook slachtoffers. In tijden van grote (en lánge) vertellingen is de klassieke procedural bijvoorbeeld zo goed als uitgestorven. U kent het nog wel: iemand pleegt een moord, er worden twee flikken (mentor-pupil, vriendschap, wrevel of sluimerende passie) op de zaak gezet, ze lossen de zaak op, gaan naar huis en het is tijd om in je bed te kruipen. Geen bingegevaar, niets om je verder het hoofd over te breken, altijd fris in de morgen. Het Britse instituut Silent Witness houdt nog altijd aan die formule vast, al moet gezegd dat de sores van de hoofdfiguren weleens gezellig naar de volgende plot meereizen. In het eerste verhaal van seizoen 20 (in Engeland zitten ze al aan 22) dompelt een enkele afgesneden vinger het team van forensisch geneeskundigen onder in de wereld van de illegale immigratie en mensensmokkel. Silent Witness wisselt al eens van cast, maar de reeks staat al sinds 1996 garant voor grimmig, donker en meeslepend vertier en strakke scripts waar veel moderne detectivereeksen nog een les of twee uit kunnen trekken.