WAT?

Onder de uitbaters van Oxfam Wereldwinkels en biologische theehuisjes zal Ry Cooder wel altijd bekendstaan als de instigator van Buena Vista Social Club - of ligt het aan ons dat we die Cubaanse knarren alleen dáár horen? Fanatieke vorsers van kleine lettertjes op platenhoezen zullen hem dan weer kennen als een veelgevraagd slidegitarist. Maar behalve een puike sessiemuzikant en een onvermoeibare muziekpromotor met gerontofiele trekjes is Ry Cooder ook een meer dan begenadigde solo...

Onder de uitbaters van Oxfam Wereldwinkels en biologische theehuisjes zal Ry Cooder wel altijd bekendstaan als de instigator van Buena Vista Social Club - of ligt het aan ons dat we die Cubaanse knarren alleen dáár horen? Fanatieke vorsers van kleine lettertjes op platenhoezen zullen hem dan weer kennen als een veelgevraagd slidegitarist. Maar behalve een puike sessiemuzikant en een onvermoeibare muziekpromotor met gerontofiele trekjes is Ry Cooder ook een meer dan begenadigde solomuzikant. Een die ongevoelig is voor modes en trends, maar wel zijn eigen, bescheiden draai geeft aan muzikale tradities uit alle windstreken van l'Amérique profonde. Cooder is de archivaris en de katalysator van Amerikaanse folk in de ruimste betekenis van het woord. Alle muziek des volks komt in zijn rootsrock aan bod: van Appalachenfolk over southern country langs mariachi tot Tex-Mex. De eerste elf langspelers van dat omvangrijke oeuvre zijn nu samengerold in de box 1970-1987: van 's mans titelloze solodebuut over klassiekers als Paradise and Lunch en Bop Till You Drop tot Get Rhythm. Door rechts Amerika wordt rooie Ry al zijn hele carrière weggezet als een onverbeterlijke commie en dus straal genegeerd. Maar zelfs bij de meer weldenkende Amerikanen blijft Cooder hooguit een musician's musician: geroemd om zijn virtuositeit op de slidegitaar - Rolling Stone zette hem tien jaar geleden nog op een achtste plaats in zijn lijst van 100 Greatest Guitarists of All Time - maar schromelijk ondergewaardeerd als zanger en songschrijver. Cooder zélf schijnt dat nog het minst erg te vinden. Dankzij 1970-1987 kunnen we eindelijk weer genieten van elf robuuste rootsplaten die allang onvindbaar geworden zijn. Met een klein dozijn albums in één doosje is 1970-1987 ook een veel betere introductie op Cooder-de-solomuzikant dan de turboles die The Ry Cooder Anthology vijf jaar geleden was. Wel jammer dat soundtracks als The Long Riders en Paris, Texas ontbreken en dat we het moeten stellen zonder liner notes of een begeleidend tekstje whatsoever. Ry Cooder is mettertijd uitgegroeid tot de celebrant van een hele generatie americana-artiesten. Uiteenlopende acts als Randy Newman, Captain Beefheart en The Rolling Stones hebben een beroep gedaan op zijn gitaardiensten. En zonder Ry Cooder hadden minstens een dozijn Cubanen in de winter van hun leven een pak minder pussy gezien. RY COODER *** 1970-1987 roots Warner VINCENT BYLOO