Als het klopt dat je het beschavingsniveau van een land kunt afmeten aan hoe het met de zwakkeren in de samenleving omgaat, dan is er in Europa nog werk aan de winkel. Dat ontdekt de Nederlander Mari Sanders onder meer in Griekenland. Kin...

Als het klopt dat je het beschavingsniveau van een land kunt afmeten aan hoe het met de zwakkeren in de samenleving omgaat, dan is er in Europa nog werk aan de winkel. Dat ontdekt de Nederlander Mari Sanders onder meer in Griekenland. Kinderen met een beperking worden er nog in bed vastgebonden of in houten - weliswaar in vrolijke kleuren geschilderde - kooien weggestopt. Sanders lijdt aan een cerebrale parese en in zijn driedelige EO-reeks Rolstoel roadmovie rolt hij door Europa, op zoek naar een antwoord op de vraag welke drempels hij had moeten overwinnen mocht hij elders in Europa zijn geboren. Tot zijn tevredenheid merkt hij dat Barcelona sinds de Paralympische Spelen van 1992 een stad is die voor iedereen toegankelijk is, en dat in Italië kinderen met een handicap naar een gewone school kunnen. Onderweg spreekt hij met lotgenoten en zoekt hij de confrontatie op met mensen zonder beperking. Van nogal wat van die laatsten vindt hij dat ze te weinig doen voor mensen zoals hij. Een feelgoodroadmovie is dit dus niet: de momenten dat een in moeilijkheden verkerende Sanders boudweg de hulp van voorbijgangers weigert, zijn zelfs een beetje gênant.