1 Beste televisie van 2002?

De Enclave, een driedelige reeks van de Vara over de rol van de Nederlanders in Srebrenica, die op Canvas werd uitgezonden. De Enclave was een dramareeks die op een heel interessante manier inhaakt op de realiteit. Als je dat vergelijkt met wat er aan fictie gemaakt wordt bij ons, dan was dit heel vernieuwend. Bij ons gaat de fictie meestal niet verder dan weer een politie- of detectivereeks.
...

De Enclave, een driedelige reeks van de Vara over de rol van de Nederlanders in Srebrenica, die op Canvas werd uitgezonden. De Enclave was een dramareeks die op een heel interessante manier inhaakt op de realiteit. Als je dat vergelijkt met wat er aan fictie gemaakt wordt bij ons, dan was dit heel vernieuwend. Bij ons gaat de fictie meestal niet verder dan weer een politie- of detectivereeks. Met enige ironie denk ik aan 11 september 2002. We zijn in aanloop van die datum bestookt met berichten, bang en onzeker gemaakt over wat er allemaal zou gebeuren. De media besteedden er heel wat aandacht aan, maar het had heel weinig om het lijf. Ann Miller. Die speelde onder andere mee in Mulholland Drive van David Lynch. Ik kende ze daarvoor niet, maar het is een ongelooflijke vrouw. Het heeft natuurlijk ook te maken met de manier waarop Lynch naar vrouwen kijkt. Zoals weinig andere filmmakers kan hij op een heel mooie, intrigerende manier naar vrouwen kijken. Mulholland Drive. Het intrigerende aan de films van Lynch is dat je altijd buiten komt met een hoop vragen. Je krijgt niet alles met paplepel opgediend. En Lynch doet ook niet moeilijk om de moeilijke jongen uit de hangen. Hij durft de toeschouwers in de war brengen. Een verademing, want we worden murw geslagen met dingen waarbij we niet meer moeten nadenken. Alle persconferenties van Bush kunnen qua slechte film wel tellen, vind ik. Samen met Sharon vind ik Bush trouwens de ergerlijkste figuur van het jaar. Het concert van Hawksley Workman in de balzaal van de Vooruit. In De Morgen had ik een aankondiging zien staan waarin hij werd omschreven als een mengeling van Jeff Buckley, Tom Waits en David Bowie. In het begin vond ik hem iets te veel een poseur, maar na verloop van tijd was ik echt zwaar onder de indruk. Hij straalde heel veel energie uit op het podium en hij heeft duidelijk ook het talent. De tien dagen in Sint-Petersburg met de ploeg van het Das-theater. We hebben de voorstelling Rusland voor beginners gemaakt, waarbij we met een heleboel Russen samenwerkten. De sfeer was ongelooflijk goed. Zonder meer het mooiste wat ik dit jaar op professioneel vlak heb meegemaakt. Een gouden moment. Een nieuwe cd van Jeff Buckley. Ze blijven maar cd's maken met oud materiaal maar ik zou er heel veel geld voor geven mocht Buckley, waar hij ook is, ons een nieuwe cd kunnen toegooien. Gelukkig zijn er mensen als Hawksley Workman die dat gemis wat opvangen. Op televisie miste ik iets als In de Gloria, maar ik heb gehoord dat de ploeg daarvan met iets nieuws bezig is. Daar kijk ik geweldig naar uit. De tentoonstelling van Yannis Kounelis, een Griekse Arte Povera-kunstenaar, in het S.M.A.K. Het zijn kunstwerken met een enorme theatrale dimensie. Hij maakt vaak decors voor toneel en dat is er aan te zien. Het blijft altijd heel eenvoudig. Hij maakt hele simpele dingen, heel aards. Het prikkelt mijn verbeelding. Musea zijn een inspiratiebron voor mij. De toestand is hopeloos, maar niet ernstig, het Radio 1-programma waarin allerlei columnisten de actualiteit van de voorbije week tegen het licht houden. Er worden op een prettige manier rake dingen in gezegd. Ik luister altijd graag naar Marc Van den Hoof. Hij is een soort lieve kabouter, die goed kan analyseren en zinnige dingen kan zeggen. ldoor Dominique Soenens