(PS2, XBOX, GC)
...

(PS2, XBOX, GC) (PC) (Xbox) Een snelle wagen en een groot geweer: meer heeft een man niet nodig om zich te kunnen overgeven aan schaamteloos machismo. Vandaar het waanzinnige succes van gewelddadige vierwielergames als Grand Theft Auto, dankzij de vele navolgers uitgegroeid tot een heus genre. RoadKill is de zoveelste variant op GTA: de wagens maken wat meer lawaai, de personages zijn nog gemener, maar de formule blijft dezelfde. Klinkt er verveling door in die beschrijving? Dreigt er gevaar voor overkill? Neen, want sommige nieuwelingen in het genre doen hard hun best om een verschil te maken met het bestaande aanbod. Zo ook ontwikkelaar Terminal Reality, dat in RoadKill de moeilijkheidsgraad naar beneden haalt en de actie verhoogt. De wagens halen hoge snelheden, gaan vlot door moeilijke nachten, zijn tegen een flinke stoot bestand en belanden nooit op hun dak in het decor. Als je tegen een lantaarnpaal knalt, gaat de paal neer maar blijf je zelf overeind achter het stuur. Dàt soort game, ja. Het 'verhaal': je speelt de rol van Mason Strong, een van de weinige overlevenden van een vorm van de pest die de hele mensheid heeft geveld. Net zoals anderen die de dodelijke ziekte hebben overwonnen, verkeer je evenwel in een staat van barbarisme. Enkel de sterkste en brutaalste wildemannen overleven in dit postapocalyptische strijdperk. De gameplay bevat evenveel subtiliteiten als het verhaal: je moet rijden en schieten en daarmee uit! Hoe meer puin je aanricht, hoe meer punten en hoe meer geld je verdient. De machinegeweren hebben een onbeperkte voorraad munitie, dus over een lege schietbuis hoef je je nooit zorgen te maken. En wil je je hormonenspiegel even laten zakken, dan kan je enkele brave missies in de marge uitvoeren, zoals het afleveren van pakjes. Eventjes, want dat is het weer tijd voor grof geweld. Grof geweld, want een béétje geweld haalt weinig uit. Een botsing met een andere wagen, bijvoorbeeld, doet geen van de bestuurders echt pijn. Om de vijand uit te schakelen, moet je geweren, raketten en bommen bovenhalen. Via bonuspunten kan je de kracht en de snelheid van je wagen opvoeren, wat van pas komt om de politie op afstand te houden. Die rukt met meer mankracht uit naarmate je meer slachtoffers maakt, maar meer slachtoffers betekent ook meer bonuspunten, dus snellere wagens en dus meer kans om de ordediensten te ontlopen. Een aparte logica, maar hier werkt ze. Als je goed mikt, opvallend makkelijk in RoadKill, krijg je spectaculaire ontploffingen en spettert het bloed in het rond. De bijhorende overwinningskreet staat niet op de soundtrack, maar komt ongetwijfeld spontaan naar boven terwijl je een naar bier stinkende boer laat. Hadden we trouwens al gezegd dat RoadKill vooral een mannengame is? Bart Vandormael De vijfde editie van Mario Party in evenveel jaar biedt eigenlijk gewoon méér van hetzelfde, maar dat weet je natuurlijk niet als je de vorige vier nog niet kent. De ruim 70 minigames zijn belachelijk eenvoudig én onbegrijpelijk plezant. Misschien wel de geschikte gelegenheid om ma en pa eens mee voor het scherm te krijgen. Ook al hebben de ontwikkelaars bij Nintendo geprobeerd om de single player mode wat meer kleur te geven, Mario Party wordt pas echt de moeite als je met z'n vieren speelt. En wie durft er nog te beweren dat videogames geen gezelschapsspellen zijn? (B.V.) Mooie verpakking, weinig inhoud. Grabbed By The Ghoulies is een komische horrorgame waarin de jonge Cooper zijn geliefde moet redden uit de handen van een bende monsters, mummies, zombies en ander onzalig gezelschap. Dat doet hij vooral met brute kracht. Alle voorwerpen in het decor kunnen dienen als wapen, tot en met de vazen en brandblussers. Soms moet je een sleutel vinden om een kamer met gespuis te verlaten, soms lever je een gevecht tegen de tijd, maar die complicaties nemen niet weg dat de game simplistisch en daardoor eentonig is. De prachtige graphics kunnen daar weinig aan veranderen. (B.V.) Bart Vandormael