1 Voodoo Chile
...

1 Voodoo Chile (Jimi Hendrix)Gabriel Rios: Zoals veel muzikanten ben ik een grote Jimi Hendrixfan. Altijd al geweest. Ik leerde hem als kind al kennen via Sting, met zijn cover van Little Wing. Een mens moet ergens beginnen, hé? Maar daarna raakte ik al snel in de ban van Hendrix zelf, zijn persoonlijkheid en zijn muziek. Deze versie van Voodoo Chile begon ik op een dag spontaan te spelen bij mijn producer Jo Bogaert. Tijdens de opnames van Angelhead was dat. Terwijl ik zat te wachten maakte ik er mijn eigen, simpele miniversie van. Een blues die je nauwelijks nog een blues kan noemen. En die nam ik op met pianist Jef Neve, een muzikant die ik heel erg bewonder. Ik speel graag covers. Zelfs van songs die zo monumentaal zijn dat het bijna heiligschennis is, zoals Voodoo Chile. Geweldige tekst ook. 'Well, I stand up next to a mountain / And I chop it down with the edge of my hand'. Dat wil iedereen toch wel eens zingen? 2 Baby Lone Star (First ever version)Rios:Baby Lone Star was een van de singles van Angelhead. Mijn interpretatie van een rechttoe-rechtaan R&B-song, met zo'n typische gladde, vette mix. 't Is een lovesong met een redelijk simpele tekst. Baby Lone Star is een woordspelletje met Babylon. Het gaat over de verwarring tussen fysieke aantrekkingskracht en liefde. Dit is mijn eerste versie van die song, die alweer zes jaar oud is. Een pretentieloos kampvuurliedje dat na veel omwegen zijn tegenovergestelde werd. Dat vind ik het leuke aan deze plaat, met die akoestische en alternatieve versies van mijn songs. Dat ik kan laten horen hoe ik te werk ga, en hoe mijn songs er soms jaren over doen om in de juiste plooi te vallen. Ik ben daar ook wel redelijk extreem in, moet ik zeggen. Vaak zijn mijn songs geen songs, maar regelrechte obsessies. Frankensteins, waar allerlei vieze dingen op groeien. 3 Wish (Alternate version)Rios: Wish is net als Baby lone star een song die al heel lang meegaat. 't Is een van die songs waar ik jaren aan geschaafd heb, ook, tot ik er wel honderd versies van had. Dit is er één van, een heel andere dan die op Angelhead. Met (jazzmuzikanten) Thomas De Prins en Paul Dubois op piano en contrabas. Paul Dubois zou je de Toots Thielemans van de contrabas kunnen noemen. Een fenomenale muzikant van 82, die met ontelbare Amerikaanse jazzlegendes gespeeld heeft. Hij is een van de weinige contrabassisten die een boog gebruikt. En zoals je aan de backing vocals kan horen, heeft hij ook een prachtige stem, een beetje à la Louis Armstrong. Ik leerde Dubois kennen na een optreden van zijn Retro Jazz Orchestra, zeg maar: de Buena Vista Social Club van de jazz. Fabelachtige jazzmuzikanten met een gemiddelde leeftijd van zeventig, die je zouden doen verlangen naar je eigen oude dag.4 Porque te vas (José Luis Perales)Rios:Porque te vas is een song van de Spaanse José Luis Perales. Halfweg de jaren 70 werd het een gigantische hit in de versie van Jeanette, een Amerikaans/Spaans one hit wonder die ook een beetje van hier was. (Haar vader was een Belgische Congolees; nvdr.) En in die versie zat het ook in Cría cuervos, een van de grote meesterwerken van de Europese cinema, van de Spaanse regisseur Carlos Saura. Porque te vas is een evergreen die je zelfs kent als je nog nooit van Perales, Jeanette of Saura hebt gehoord. Maar zelf besloot ik het nummer pas te coveren nadat ik de film gezien had, waarin (de toen pas tienjarige actrice; nvdr. ) Ana Torrent het nummer oplegt op haar gammele platenspeler. Een fantastische scène. Mijn heel goede vriend Flip Kowlier, óók een grote fan van Porque te vas, hielp me om het op te nemen. 5 I'm Gonna Die Tonight (First ever version)Rios:I'm Gonna Die Tonight, mijn huidige single, is een song over willen doodgaan. Niet letterlijk zelfmoord willen plegen, maar willen doodgaan in de figuurlijke zin van het woord. Schoon schip maken. Tabula rasa. Zoals Voodoo Chile mijn poging is tot blues, is dit mijn poging tot soul. Mijn soulsong die eigenlijk geen soulsong is, om de eenvoudige reden dat ik daar het talent niet voor heb. Soul is een genre voor échte zangers en zangeressen. Aretha Franklin. Nina Simone. Otis Redding. En D'Angelo. Zangers en zangeressen die zulke fabuleuze stemmen hebben dat ze zich niet moeten verbergen achter van alles en nog wat. Zélf zal ik nooit zo'n zanger worden, vrees ik. 6 For The Wolves (Acoustic version)Rios: Mag je als muzikant een lievelingsnummer van jezelf hebben? In dat geval is het dit. Muzikaal, maar ook tekstueel en gevoelsmatig. For The Wolves gaat over een jongetje dat in de sneeuw zijn eigen dood tegemoet loopt. 'Als ik niet gauw gevonden word, zullen de wolven me verscheuren', denkt hij. 't Is een beetje gebaseerd op een verhaal dat mijn moeder me ooit vertelde. Over iemand die zich bewust had laten doodvriezen. Maar sneeuw kan een metafoor zijn voor alle aanlokkelijke dingen waarin je jezelf kan verliezen. Ik heb wel iets met dat beeld - in Puerto Rico kenden we geen sneeuw. Jef Neve speelt opnieuw piano op dit nummer. Ik had hem gezegd dat ik een Peter en De Wolf-achtige sfeer wilde. En dat zit er helemaal in. 7 Dink's Song (Traditional)Rios:Dink's Song is een traditional die in 1908 op band werd gezet door John en Alan Lomax, die als eersten veldopnames van oude folk- en bluesliedjes maakten. Bob Dylan maakte er een versie van. En Joan Baez. En Pete Seeger en Roger McGuinn van The Byrds. En mijn grote heldin Nina Simone, door wie ik dit liedje leerde kennen. In de versie van Nina Simone is dit een heel snelle folkbluessong. Een boogie à la John Lee Hooker, bijna. Ik maakte er een tragere versie van, met mijn eigen muziek eronder. Ik heb wel nooit gecheckt of de tekst wel klopte, bedenk ik net. Ik heb de lyrics gewoon gezongen zoals ze in mijn hoofd zaten. Maar in het slechtste geval zal dat het nummer alleen maar persoonlijker maken, zeker? (W.V.D.)