Kortfilmtalent Kristof Hoornaert wil met zijn eerste langspeelfilm in de voetsporen van Andrej Tarkovski en Robert Bresson treden, maar doet de grootheden van de auteurscinema van weleer ...

Kortfilmtalent Kristof Hoornaert wil met zijn eerste langspeelfilm in de voetsporen van Andrej Tarkovski en Robert Bresson treden, maar doet de grootheden van de auteurscinema van weleer vooral oneer aan met een rommelig gemonteerd drama dat zijn beeldende kracht verliest door op heel expliciete wijze impliciet te willen zijn. Het verhaal over een moordende jongeman die door een oude eenzaat in huis wordt genomen zou een meditatie over goed en kwaad moeten zijn, maar is een pretentieus niemendalletje vol inconsequente esthetische keuzes en beelden van mannen die met gepijnigde blik door het raam staren of diep peinzend in een bucolisch landschap staan. De Vlaamse film mag gerust een tikkeltje uitdagender zijn dan F.C. De Kampioenen 3: Forever, heel graag zelfs, maar dan moet hij ook doordacht genoeg zijn om zijn artistieke ambities te kunnen waarmaken.