'De man vooraan op de foto is inderdaad Jan Paternoster', zegt Roland Van Campenhout, 67 ondertussen en aan zijn 25e plaat toe. 'Hij is samen met Dries Van Dijck, het andere lid van Black Box Revelation, een dag komen meespelen - we hebben samen twee nummers opgenomen voor het album. Ik wilde al langer eens met hen in de studio zitten, maar nu pas lukte het met de agenda's. De voorbije jaren heb ik live een paar keer met hen meegedaan - een optreden op Humo's Pop Poll en een benefiet voor Studio Brussel op de Groenplaats...

'De man vooraan op de foto is inderdaad Jan Paternoster', zegt Roland Van Campenhout, 67 ondertussen en aan zijn 25e plaat toe. 'Hij is samen met Dries Van Dijck, het andere lid van Black Box Revelation, een dag komen meespelen - we hebben samen twee nummers opgenomen voor het album. Ik wilde al langer eens met hen in de studio zitten, maar nu pas lukte het met de agenda's. De voorbije jaren heb ik live een paar keer met hen meegedaan - een optreden op Humo's Pop Poll en een benefiet voor Studio Brussel op de Groenplaats, om precies te zijn - en het klikte elke keer. Het zijn jonge gasten met heel veel enthousiasme, zowel op het podium als in hun spelen. Ze hebben een vrijheid rond zich die niet meer evident is in de gestructureerde showbizz van vandaag. En dat apprecieer ik wel: het past bij hoe ik begonnen ben met spelen. ' 'Niet in beeld, maar altijd aanwezig: producer Mauro Pawlowski. Ook iemand die ik op het podium heb leren kennen: we hebben alle twee muziek gemaakt voor Wim Vandekeybus. Een heel eigenzinnig man, maar ik heb blind vertrouwen in wat hij doet. Ik heb hem al op voorhand carte blanche gegeven: hij mag met mijn gitaarsolo's en stem doen wat hij wil. Zijn inbreng is dan ook groot. Hij heeft een nummer voor mij geschreven - werktitel: Calling Man - waar ik zeer blij mee ben. Het was zijn idee om muzikanten als Naomi Sijmons, vocaliste en dochter van de bassist van The Scabs, naar de studio te halen, wat ook prima uitpakte. Plus: hij laat me dingen doen die ik uit mezelf niet zou doen. Tot mijn grote ergernis ben ik altijd in het hokje 'bluesmuzikant' gestoken, maar met hem erbij zijn er wat meer elektronische dingen in geslopen - dingen die ik live al deed overigens. Vocoders, Korgsynths, MiniMoogs of apps voor het mengpaneel die verbijsterende dingen kunnen doen: het is niet alleen meer ik en mijn gitaar.' 'De foto is genomen in MotorMusic in Mechelen', zegt Roland Van Campenhout. 'Het klinkt er goed. En hier zie je het niet, maar studio 1 is volledig bemuurd met boeken - ik geloof dat de eigenaar ooit een bibliotheek heeft overgekocht en alle boeken in de studio heeft gezet. Ook niet onbelangrijk: een studio moet juist aanvoelen. Ik zit er graag: voor mij is het als speeltijd in een zandbak. Ik moet alleen zien dat ik niet te veel speel. Mijn probleem is dat ik mezelf al snel in lange jams begin te verliezen, waardoor elk nummer plots 30 minuten wordt. Ik ben dan ook blij te kunnen zeggen dat het een korte plaat wordt: alle nummers zitten tussen de drie en de vier minuten. Ook al ben je 67, je bent nooit te oud om nog te leren.' DOOR HANS BOFFEL & GEERT ZAGERS