Als men hoort hoe kundig Raymond met een attribuut als bezadigdheid omspringt, is het duidelijk dat hij met die titel 'peetvader van de Vlaamse rock' is belást. Nooit slaat de plaa...

Als men hoort hoe kundig Raymond met een attribuut als bezadigdheid omspringt, is het duidelijk dat hij met die titel 'peetvader van de Vlaamse rock' is belást. Nooit slaat de plaat die hij zichzelf en ons voor zijn zeventigste uitschenkt wild aan het schuimen, maar dat hoeft dus niet. Als De laatste rit (2011) zijn zogenaamde testament was, dan stipuleert het onbezwaarde Speel simpelweg: speel. Vandaar deze rond funk, gitaarpop, kinderrijmelarij en cabaret gekrulde cursiefjes in een propere productie van oude copain Jean-Marie Aerts. De herneming van het nog altijd touchante 'k Heb je graag vaart er wel bij, net als het nostalgische Gewoon in Amsterdam en eloquente Tegenwoordig (VOF De Kunst op een Bo Diddley-beat). Toch is het fijn als het feestvarken er, zoals in het jazz opscharrelende Vrije val, wat beweging in brengt.