1'O La La La' is dé TC Matic-klassieker. Is het ook jullie beste song?

Persoonlijk vind ik Putain Putain en With You beter omdat zij de tand des tijds hebben doorstaan. Bij die liedjes heb je het gevoel dat ze evengoed gisteren geschreven konden zijn, terwijl O La La La een uitgesproken eighties-stempel draagt.
...

Persoonlijk vind ik Putain Putain en With You beter omdat zij de tand des tijds hebben doorstaan. Bij die liedjes heb je het gevoel dat ze evengoed gisteren geschreven konden zijn, terwijl O La La La een uitgesproken eighties-stempel draagt. De periode van de eerste erkenning. Van meet af aan geloofden we zelf heel sterk in de groep omdat er een vonk was die we bij andere bands niet vonden. We waren er ons wél van bewust dat we niet voor de makkelijkste weg kozen. In het begin was het vechten om te overleven. We werden in de nationale pers als een gekkenhuis omschreven. Toen we plots op Europese festivals werden geboekt, gaf dat een kick. We kregen geen ondersteuning van de platenfirma: ze regelden niet eens interviews voor ons. Het enige wat ze deden, was de gastenlijst vullen. In Zweden heb ik - als tourmanager - die guestlist verscheurd en in de prullenmand gesmeten. Einde Simple Minds-verhaal. We hadden toen al drie jaar non-stop getoerd, in slechte omstandigheden. Het was genoeg geweest. Dat waren geruchten, concrete plannen zijn er nooit geweest. Ik zit er niet op te wachten. Reünies kunnen pijnlijk zijn. Ik blijf erbij: we zijn op het juiste moment gestopt. En maak je geen illusies: het zal nooit opnieuw worden zoals het was. Sinds 2000 zit ik opnieuw in zijn live-groep. Het vlotte direct. Arno heeft een heel eigenaardige manier van denken. Om met hem te kunnen samenwerken, moet je zijn logica begrijpen. Ik wéét welke kronkels in zijn brein zitten. Ik vermoed dat hij Gorki wel degelijk kent. We zaten gisteren nog in een talkshow voor de Franse tv. Arno gebaarde daar eveneens van krommenaas. Het werd een héél chaotisch interview, maar de zaal lag wel plat. Dat is entertainment, toch? Helaas, dan heb je eens een grote hit, blijkt het een zakelijk debacle. Het ging razend snel met Jordy: in amper vier maanden tijd verkochten we twee miljoen albums. Toen de contracten moesten worden afgesloten, weigerden de ouders van Jordy te tekenen. Die zaak heeft nog vijf jaar aangesleept, wat de advocatenkosten deed oplopen. Uiteindelijk heb ik nog wel centen gezien, maar ik heb er geen limousine van kunnen kopen. Mocht ik gekregen hebben wat me toekwam, daarentegen. ( lacht) Ik heb veel respect voor mensen als Tom Barman en Stef Kamil Carlens. Zij zijn héél gedreven. Toch mis ik een beetje de spontaneïteit van de jaren '80. Nu denken groepen al vóór ze de studio in trekken na over hoe alles er moet uitzien en wat de radiosingle moet worden. Anderzijds, de deal die wij hadden met EMI zou niemand nu nog willen tekenen. Vergeet niet dat T.C. Matic bijvoorbeeld acht keer Scandinavië heeft rondgetoerd. We waren de eerste Belgische band die op Roskilde stond. Nu komt zoiets in de krant, toen niét. Wij hadden geen manager achter ons staan. Adamo. Een zeer ondergewaardeerde artiest. Hij toert heel de wereld rond, tot in Japan toe. Hij draait ook al zo lang mee: mensen zijn vergeten dat hij in de jaren '60 naast The Beatles in de hitparade stond.DOOR PETER VAN DYCK