1 Wat heb jij popsterretjes in wording te bieden als actrice?

Ik ben de dramacoach van dienst. Op heel korte tijd moet ik hen expressie en podiumprésence aanleren, zodat ze de songs op het podium met een zekere stijl, pathos en schwung kunnen brengen. Ik leer hen ook om te gaan met het publiek. Niet dat ik ze met mijn stoomcursus in tien weken van nul naar de top kan brengen, maar ik help hen alvast wat op weg.
...

Ik ben de dramacoach van dienst. Op heel korte tijd moet ik hen expressie en podiumprésence aanleren, zodat ze de songs op het podium met een zekere stijl, pathos en schwung kunnen brengen. Ik leer hen ook om te gaan met het publiek. Niet dat ik ze met mijn stoomcursus in tien weken van nul naar de top kan brengen, maar ik help hen alvast wat op weg. Er bestaan niet echt regels, bij mij gaat het 'm veel meer om discipline. Veel mensen hebben de idee dat het showbizzleven elke seconde rock-'n-roll is. Ik moet dat doorprikken, hen met beide voeten op de grond proberen te houden. Je moet te goeder trouw hard zijn, vind ik. Het is niet mijn bedoeling om mensen af te branden - dat ligt ook niet in mijn aard. Maar ik sta niet toe dat ze nonchalant worden. Als je in de entertainmentwereld een kwartier te laat opdaagt, is dat vaak een financiële ramp. En op termijn kan zulke achteloosheid het eind van een carrière betekenen. In een ideale wereld zouden ze niet en plein public moeten groeien. Maar het heeft ook zijn voordelen. Al van in het prille begin worden ze geconfronteerd met de gevaarlijke kantjes van mediabekendheid. En ze moeten natuurlijk ook meteen leren omgaan met concurrentie. Ik herinner me nog goed wat een verschil ik heb ervaren tussen mijn opleiding en de acteurswereld zelf. Ik was zo'n naïef kind! Ik ben ooit vrij ver geraakt bij de audities voor de televisieserie Congo, maar de rol ging uiteindelijk naar Els Dottermans. Ik verloor bij de keuze of ze voor bruin gingen, of blond. (lachje) Heel jammer, want ik vond het een prachtig verhaal. Spijt heb ik meer dan eens gehad om een gemiste rol. Maar afgunst? Nooit. Ik dacht dat je die gevoelens als actrice net moest koesteren. Met gezond begeren is niets fout. Maar wat het acteursvak betreft, denk ik steeds: ik moét helemaal niets. Ik ben niet angstvallig bezig met een carrière. Als je daar heel zwaar in opgaat, gaan de beste dingen toch aan je voorbij. Daardoor heb ik nooit afgunst gevoeld. Ik heb niet het gevoel dat dat ooit mijn wereld is geweest, dus dat was zeker niet de motivatie om boeddhiste te worden. Maar acteren kan een harde wereld zijn, en boeddhisme plaatst alles in een gezonder perspectief. Het is trouwens perfect mogelijk om societyfeestjes te skippen. Dat heb je zelf in de hand. ... er wordt al eens beweerd dat ik geen camera kan zien zonder uit de kleren te gaan. (lacht) Maar dat is fel overdreven. Ik heb wel heel wat vrijscènes gedaan, maar bijna geen naaktscènes. Ik hou er ook niet van: ze doen me denken aan slechte films, waar je bijna verlegen naar het scherm zit te staren: 'Doe maar vlug je broekje weer aan.' Ja, heel vreemd. Je zou denken dat één onnozele macho geërgerd zou zijn, maar de idiootste reactie kwam van iemand - ik noem geen namen - die zélf gemakkelijk uit de kleren ging. Ik snapte al die reacties niet, want je zag alleen mijn blote buik. Ik zegde ook alleen maar toe omdat het beeld van de zwangere Demi Moore in Vanity Fair me was bijgebleven. Nee. Ik heb er geen weet van en ze laten me met rust. Eerlijk gezegd heb ik het ook liever zo. (lacht)'ER WORDT AL EENS BEWEERD DAT IK GEEN CAMERA KAN ZIEN ZONDER UIT DE KLEREN TE GAAN. STERK OVERDREVEN.'