1 'Another Lonely Soul' is niet meteen een feestplaat. Ligt dat niet moeilijk op een festival?

Een groot deel van het publiek komt toch voor bepaalde groepen. Er zijn dus ook mensen die naar Novastar komen, en die weten dat ze geen salsa moeten verwachten. De liveshows zijn bij mij pittiger en energieker dan de plaat. Het moet ook bondiger: op festivals krijg je doorgaans slechts een uur speeltijd. Bovendien kan je evengoed sfeerrijke muziek op een festival brengen, vooral dan in een tent of laat op de avond op het grote podium, zodat er wat duisternis heerst.
...

Een groot deel van het publiek komt toch voor bepaalde groepen. Er zijn dus ook mensen die naar Novastar komen, en die weten dat ze geen salsa moeten verwachten. De liveshows zijn bij mij pittiger en energieker dan de plaat. Het moet ook bondiger: op festivals krijg je doorgaans slechts een uur speeltijd. Bovendien kan je evengoed sfeerrijke muziek op een festival brengen, vooral dan in een tent of laat op de avond op het grote podium, zodat er wat duisternis heerst. We gaan het ongetwijfeld wel eens een keertje doen want het zou een leuk extraatje zijn, maar waar of wanneer kan ik nu niet zeggen. En weet je, sinds de release van het album zing ik Never Back Down ook helemaal alleen hoor. Ja, absoluut. Het is zalig om je totaal te kunnen geven in nieuwe muziek. Ik vind het lastig om sommige oude nummers nog te spelen, omdat ik erop uitgekeken ben. Diegene die ik echt beu ben, speel ik ook niet meer, ook al zijn ze in principe nog de moeite waard. Van een aantal heb ik ook voor mezelf een nieuwe spannende versie gemaakt, zonder dat ik te veel aan het origineel gesleuteld heb. Van een artiest wil je toch een aantal hits horen, en als die in een totaal andere versie gebracht worden, dan ben je teleurgesteld. Ik begrijp wel waarom iemand dat doet. 30 jaar lang op dezelfde manier Blowin' in the Wind spelen, daar word je gek van! Ja hoor. Hij heeft een aantal fantastische liedjes gemaakt. Songs for Drella met John Cale vind ik heel mooi. Ik heb geen idee wat hij live gaat brengen. Ik hoor ook dat het behoorlijk saai kan zijn. Het zal van zijn humeur afhangen, maar dat vind ik al boeiend genoeg om te gaan. Ik heb er nog geen idee van. Ik heb het zo druk gehad. Ik moet het dringend deze week gaan voorbereiden. Ik heb een tournee door België en Nederland afgewerkt, op Pinkpop gespeeld, dus voor de zomerfestivals zijn we wel klaar. Ik denk dat ik in de Marconi niet te veel andere dingen ga doen. Het zullen nuances zijn. Niet meteen. Ik heb altijd eerder een kick gekregen van grote shows op grote podia, het Rock Werchter-gevoel, de grote speakers, de galm in grote zalen. Ik ben vaak met mijn broer naar Torhout/Werchter gegaan. Ik ben daar ergens midden jaren '80 'getriggerd' door The Waterboys. Er was een violist bij met een heel hoge hoed, belachelijke details die je dan onthoudt, en die stond maar te springen en te springen op dat immense podium. Dat is al die jaren lang altijd blijven hangen. Raar. De eerste beleving van het grote succes. De eerste keer Marktrock, in 2000, toen de eerste plaat uitkwam. 's Avonds laat hoofdact op de Oude Markt. Stampvol. Ik herinner me dat ik bij de eerste drie nummers over het podium zweefde. Een onbeschrijfelijk gevoel. Het was zeker niet het beste concert, verre van zelfs, maar wel het meest intense. Er zijn in de loop der tijden al veel rare dingen gezegd. (lacht) Maar gisteren stond er op het forum op mijn website iemand met de melding dat ze haar kind naar mij genoemd heeft. Dat vind ik wel aardig. Ik maak gevoelsmuziek, en je hebt blijkbaar mensen die er erg emotioneel door geraakt worden. Wij klinken altijd één glas whisky voor we opgaan. Zelfs op Pinkpop, waar we heel vroeg speelden, hebben we dat gedaan. Ik heb wel enkele tics die ik in mijn eentje beleef vooraleer ik op podium ga. Dingen die erin sluipen en die ik blijf hanteren. lDoor Eddy Hendrix'IK MAAK GEVOELSMUZIEK, EN JE HEBT BLIJKBAAR MENSEN DIE ER ERG EMOTIONEEL DOOR GERAAKT WORDEN.'