1 Vergt 'Kaat & Co' meer van je acteertalent of van je persoonlijkheid?

Moeilijk te zeggen met mijn beperkte staat van dienst - ik studeer dit jaar af in Maastricht en ik speelde nog maar in een paar films mee, waaronder Blinker & het Bag-Bagjuweel -, maar toch: wat mij betreft is de basis hetzelfde voor Kaat & Co. Het blijft uiteindelijk een rol, hè. Al is het de bedoeling dat je zoveel mogelijk op onverwachte situaties reageert zoals je zélf zou reageren.
...

Moeilijk te zeggen met mijn beperkte staat van dienst - ik studeer dit jaar af in Maastricht en ik speelde nog maar in een paar films mee, waaronder Blinker & het Bag-Bagjuweel -, maar toch: wat mij betreft is de basis hetzelfde voor Kaat & Co. Het blijft uiteindelijk een rol, hè. Al is het de bedoeling dat je zoveel mogelijk op onverwachte situaties reageert zoals je zélf zou reageren. ( lacht) Nee, absoluut niet. Er is niet zoiets als een bepaalde stijl van handelen, die eigen is aan een docusoap. Iedereen blijft zichzelf. Van de regisseurs krijgen we een paar aanwijzingen over de volgende scènes en dan mogen we zelf onze reacties bepalen. Wij hoeven niet zo nodig elk cliché te vermijden, integendeel. Ik heb op een bepaald moment zelfs een stopwoord ontwikkeld: om de haverklap liep ik fuck te roepen. (lacht) Kijk, we moeten zo spontaan mogelijk reageren willen we de scènes kleur geven. Dat maakt het spannend. Je zult de personages zien evolueren naarmate de serie vordert en de onwennigheid verdwijnt. Ze voelden zich wat bedrogen, ja. Nu, voor ons was het eerder een compliment. Het is precies de bedoeling de grenzen tussen fictie en non-fictie te vervagen. Dat is niet echt de bedoeling. Borgerhout is alleen een uitvalsbasis, daar woont het gezin nu eenmaal, maar de serie speelt zich evengoed af in Antwerpen Zuid. Er werd niet geopteerd om daar helemáál niets mee aan te vangen, maar het blijft een fictief verhaal waarin de familiale problemen centraal staan. Ik vermoed dat de ploeg dat een heel goed shot vond. Zo wordt nog eens de indruk gewekt dat het een reële gebeurtenis uit het dagelijkse leven betreft. In andere docusoaps zie je andere mensen ook wijzen naar de camera, of terugdeinzen. Ik kan natuurlijk niet goed zeggen hoe de kijkers dat zien. Wat ik wel al heb opgevangen, is dat de serie wat braver en simpeler wordt ervaren dan de meeste non-fictieve docusoaps. Maar het laatste wat we willen, is om per se méér spektakelwaarde te hebben dan de bekende docusoaps. We zijn geen excentrieke familie in ons doen en denken, maar dat hoeft volgens mij ook niet. We zijn geen bekende familie, we hoeven ons niet interessanter voor te doen dan in onze rol bepaald is. We kunnen heel ver gaan, mar het is allerminst de bedoeling dat we De Pfaffs of een andere docusoap zouden overtreffen qua verhaallijn. Ik zal er niet voor thuisblijven. ( lacht) Met alle respect voor die series natuurlijk, maar ik heb meer plezier aan een afleve-ring van In De Gloria. Met die personages hoef ik geen compassie te hebben; hun rol is honderdvoudig uitvergroot en ten top gedreven zodat zelfs tragische scènes nog steeds leuk blijven. Dat is bij mij gelukkig niet het geval: ik speel toch een iets sympathieker personage. Ik heb trouwens weinig karaktertrekjes gemeen met Kaat. Ik zet om te beginnen al vaker een groter bakkes op. ( lacht) Neen, mijn vrienden zullen me niet vlug vereenzelvigen met haar. l Gunter Van Assche'IK HEB WEINIG KARAKTERTREKJES GEMEEN MET KAAT. IK ZET OM TE BEGINNEN AL VAKER EEN GROTER BAKKES OP.'