1 De vraag die op de lippen van iedere groupie brandt: hoe wás hij?

Hij viel ontzettend mee. Het zat echt goed tussen ons. Je weet natuurlijk nooit hoe zo'n grote mijnheer zich zal gedragen. Misschien denkt die wel 'Who the fuck is VRT?' Je kunt je nog zo goed voorbereiden, als hij er op dat moment geen zin in heeft, dan zit je daar wel mooi. Maar het klikte meteen.
...

Hij viel ontzettend mee. Het zat echt goed tussen ons. Je weet natuurlijk nooit hoe zo'n grote mijnheer zich zal gedragen. Misschien denkt die wel 'Who the fuck is VRT?' Je kunt je nog zo goed voorbereiden, als hij er op dat moment geen zin in heeft, dan zit je daar wel mooi. Maar het klikte meteen. Hij had niet de minste kapsones. Je mag ook niet vergeten dat Bob Geldof méér is dan zomaar een rockster. Hij is ook een heel succesvol zakenman. Ik ben hem gaan interviewen bij zijn platenmaatschappij in Londen. En hij was bijzonder netjes gekleed en gekapt. Absoluut geen luizige punker. Wel, hij is volgende week de hoofdact op het Ten Vrede festival in Diksmuide. Hij heeft trouwens West-Vlaamse roots, Geldof is een Vlaamse naam, hé. Daarmee ben ik het interview begonnen en dat bracht hem bij zijn grootvader, die tijdens WO I naar Ierland is uitgeweken, zijn Belgisch gezinde tante en zijn vader die nog steeds een portret van Koning Boudewijn heeft hangen. Vooraf was me gevraagd om niets over zijn privéleven te vragen, maar hij is er zelf over begonnen. Op zijn laatste cd staan heel persoonlijke nummers en hij heeft verteld over een paar dramatische gebeurtenissen in zijn leven. Hij is daar toch wel diep gegaan, vind ik. Dat was heel intens. Maar het ging natuurlijk ook over zijn politieke engagement. Dat ligt toch wel op een heel ander niveau, hoor. Zo vaak heb ik dat ook niet gedaan, wat niet wegneemt dat ik het gráág heb gedaan. Wat mij vooral aantrekt in Bob Geldof, is zijn boeiende persoonlijkheid. Als jong meisje kende ik hem als zanger van The Boomtown Rats, en van hun hit I don't like Mondays. Dat de leadzanger van een punkband bij Live Aid terechtkwam, vind ik fascinerend. Voor het journaal doe ik natuurlijk vaak korte interviews met mensen in de studio, maar het was wel de eerste keer dat ik zo'n lang interview deed. De filosofie van Spraakmakers is ook dat je een diep, menselijk gesprek hebt. Zónder kaartjes, mét de nodige nuances en in dit geval dan ook nog niet in je moedertaal... Het was best wel spannend. Tegelijk vond ik het een heel prettige ervaring. Eigenlijk wel. Ik heb heel impulsief beslist - ze hebben het me amper een week voor datum gevraagd - maar ik heb geen seconde spijt gehad. Ik ben als een bezetene beginnen lezen en het was echt de moeite. Het zou kunnen dat ik voor de komende afleveringen nog interviews ga doen, al kan ik daar nog weinig over zeggen. Als het mogelijk is met mijn fulltimewerk voor het journaal, zal ik niet aarzelen. Echt niet. Ik ben 50 en werk intussen al 28 jaar met veel plezier voor het journaal. Een eigen talkshow, daar lig ik absoluut niet wakker van. Ik denk - ik hoop - dat ik in de goede sector zit wat de houdbaarheidsdatum betreft.... Vooral in entertainment worden vrouwen op hun leeftijd aangesproken, is m'n indruk. Ik heb nog niet echt het gevoel gehad dat ze hier bij het journaal van me af willen en hoop dat dat nog zo even blijft. Ik heb nog 15 jaar te gaan voor ik met pensioen ga, hé. Het liefst zou ik toch voor het journaal blijven werken. Ik hou van de positieve stress van rechtstreekse uitzendingen en ik zou dat te zeer missen. Maar ik heb absoluut nog geen zin om aan mijn pensioen te denken. In de verste verte nog niet. lDoor Barbara De Coninck