De tien jaar oude groep is het vehikel van zangeres Alynda Segarra, een New Yorkse van Puerto Ricaanse afkomst die op haar zeventiende, nadat ze op goederentreinen was meegesprongen, in New Orleans belandde. Tegen die kleurrijke achtergrond zet ze met The Navigator een geïdealiseerde versie van zichzelf neer: een jonge vrouw 'raised in the streets' die pas via omwegen - in Segarra's geval: punk, folkblues en americana - de waarde van haar wortels ontdekt.
...

De tien jaar oude groep is het vehikel van zangeres Alynda Segarra, een New Yorkse van Puerto Ricaanse afkomst die op haar zeventiende, nadat ze op goederentreinen was meegesprongen, in New Orleans belandde. Tegen die kleurrijke achtergrond zet ze met The Navigator een geïdealiseerde versie van zichzelf neer: een jonge vrouw 'raised in the streets' die pas via omwegen - in Segarra's geval: punk, folkblues en americana - de waarde van haar wortels ontdekt. Niet dat Segarra hier gemakshalve een blik wulpse Caribische latin opentrekt. Integendeel: de plaat ontvouwt zich als een subtiele synthese van alles wat ze op haar vorige platen liet horen én de stijlen waartegen ze zich vroeger afzette, wegens te typisch: Afro-Cubaanse ritmes, maar net zo goed de doowop die ze leerde kennen toen ze opgroeide bij haar tante in de Bronx. Zoals het een plaat betaamt die over individuele vervolmaking gaat, versmelt Segarra al die verschillende invalshoeken moeiteloos in stuk voor stuk geïnspireerde en toegankelijke songs. Toch zou The Navigator niet zo'n uitmuntend en bevlogen klankspel zijn geworden als de zangeres het persoonlijke niet zo wezenlijk met het politieke had verstrengeld. Want ook zij worstelde jarenlang - indirect - met de schaamte die de inwijkeling verlamt: het geboorteland is verraden door het achter te laten, en in de nieuwe wereld wacht hoogstens een tweederangsrol. Niet alleen werpt zij dat juk nu van haar schouders, ze stelt zich ook de altruïstische vraag: 'Where will all my people go?' The Navigator biedt alvast een antwoord. Nóg breder gaat Segarra door de machten aan de kaak te stellen die muren op landsgrenzen bouwen of steden demografisch ordenen. Nee, aan engagement of passie geen gebrek, maar opruiend is dit Hurray for the Riff Raff 'nieuwe stijl' nergens. Segarra spiegelt in de eerste plaats trots en geloof in eigen kunnen voor, op waardige en fijnzinnige wijze. Zelfs de aanmaning 'Do your best, fuck the rest, be something' drapeert ze over een song (Pa'lante, kort voor 'voorwaarts') die meer pianosuite is dan punkrockprotest. Hurray for the Riff Raff staat op 28 maart in de Botanique. Misschien bent u verhinderd, maar voor het negeren van deze plaat bestaat géén excuus. HURRAY FOR THE RIFF RAFF **** The Navigatorrock/roots ATO DOWNLOAD Hungry Ghost Rican Beach The Navigator KURT BLONDEEL