'Ik wil niet te filosofisch worden maar wat is dat, geluk? Is dat aan de ene kant uw droomgriet kunnen fixen, huisje, tuintje en shit of is dat aan de andere kant gewoon de gaafste patser zijn?' Aldus Adamo (Matteo Simoni) een van de vier drerries om wie alles draait in deze flashy actiekomedie van Adil El Arbi en Bilall Fallah, die vorig jaar opvallend goed scoorde in België en Nederland.
...

'Ik wil niet te filosofisch worden maar wat is dat, geluk? Is dat aan de ene kant uw droomgriet kunnen fixen, huisje, tuintje en shit of is dat aan de andere kant gewoon de gaafste patser zijn?' Aldus Adamo (Matteo Simoni) een van de vier drerries om wie alles draait in deze flashy actiekomedie van Adil El Arbi en Bilall Fallah, die vorig jaar opvallend goed scoorde in België en Nederland. Badia (revelatie Nora Gharib), Junes (Junes Lazaar), Volt (Saïd Boumazoughe, u ook bekend als rapper Eazy Lo) en Adamo (Matteo Simoni) zijn vier hangjongeren uit een sociale woonblok op het Kiel. Spilfiguur Adamo, een driftig ventje van Italiaans-Marokkaanse afkomst, wil 'geen kopie van een kopie van een kopie worden', maar droomt er tegelijk van om in de voetsporen van zijn filmhelden Tony Montana en Travis Bickle te treden. En ondertussen wil hij ook nog het hart winnen van zijn kickboksende soulmate Badia, al krijgt hij dat zelf niet over zijn lippen. Badia's ouders hebben hem opgevangen toen hij als tienjarige alleen kwam te staan. Zijn kans om patser te worden, om games en jointjes in te ruilen voor veel blingbling, doet zich voor wanneer de vrienden tachtig kilo coke van een Colombiaans kartel achteroverslaan. Ze belanden midden in een oorlog met corrupte, racistische flikken en zware jongens uit de Amsterdamse drugsmaffia. Timelapses, kinetisch gemonteerde flashbacks, neonkleuren waardoor 't stad bij wijlen als de Las Vegas Strip oogt: er gaat een ongelooflijke drive uit van deze volgens de zeven hoofdzonden onderverdeelde gangsterkroniek. Adil en Bilall hebben met deze pastiche van de Amerikaanse gangsterfilm met veel visuele branie hun talent getoond. Tegelijk blijft het een oud zeer - zie hun vorige films Image en Black - dat ze er niet in slagen hun personages psychologische diepgang mee te geven. Wel geven ze weer blijk van hun talent voor geestige dialogen ('Christendom, dat is Windows. Islam, dat is Apple. Apple is de nieuwe shit') en hun voeling met jongerencultuur. En ondertussen krijgt zowel de linkse als de rechtse elite van het Zuid ervan langs, net als de Marokkaanse gemeenschap. Ongezien naar Vlaamse maatstaven. Een vervolg is al aangekondigd.