Joshua Tree is een plek waar muziekgeschiedenis in de lucht hangt. Het Gentse trio keerde ervan terug met een plaat vol stomende rocksongs die de naam The Orb We Absorb kreeg. Niet alleen een lekker bekkende albumtitel die het gewicht van hun bijnaam 'Pletwallace' dragen kan, maar ook opgedragen aan Moeder Aarde, of toch aan diegenen die denken onze aardbol eindeloos leeg te kunnen zuigen.
...

Joshua Tree is een plek waar muziekgeschiedenis in de lucht hangt. Het Gentse trio keerde ervan terug met een plaat vol stomende rocksongs die de naam The Orb We Absorb kreeg. Niet alleen een lekker bekkende albumtitel die het gewicht van hun bijnaam 'Pletwallace' dragen kan, maar ook opgedragen aan Moeder Aarde, of toch aan diegenen die denken onze aardbol eindeloos leeg te kunnen zuigen. IAN CLEMENT (ZANG, GITAAR): Een boodschap, jawel. Het is aan de mensen die een vrijer leven kunnen leiden, die geen nine-to-fivejob hebben, niet opgeslokt zijn door het mainstreamidee van huisje, tuintje, boompje en klimmen op de sociale ladder om op onderzoek te gaan, informatie te zoeken en op basis daarvan hun mening te vormen, in plaats van te luisteren naar wat de tv zegt. Gelukkig zijn er steeds meer mensen die niet enkel luisteren en zwijgen, maar stilletjes aan denken en hardop zeggen dat het ook anders kan. Bij de platenfirma waren ze een beetje ongerust: zware rockmuziek met een boodschap, dat verkoopt niet. Je lacht, maar zo stond het letterlijk in een van hun e-mails. (lacht) Er zijn redenen genoeg om kwaad te zijn tegenwoordig, maar onze boodschap is niet als een fuck off bedoeld. We willen er niet instampen dat wij juist zijn en anderen fout, we willen mensen aansporen om zich te informeren en zaken anders te bekijken. Voor mij was het in elk geval reinigend om deze songs te schrijven. Het moest uit mijn systeem. CLEMENT: Ik bén gaan betogen onlangs, in Brussel, tijdens de optocht van PVDA+. Want ik vind het goed dat er tenminste één partij is die alternatieven probeert te formuleren en mensen te engageren. Veel te weinig mensen doen dat nog uit zichzelf. (zucht) Ik vond het maar triestig, die betoging. Zo'n zevenduizend man was er. Niet veel, maar PVDA+ was tevreden. Tja. Soms hoor ik omaatjes zeggen dat 'het tijd wordt dat het nog eens oorlog is'. (lacht) Niet dat ik achter die gedachte sta. SYLVESTER VANBORM (DRUMS): Vijf à zes weken. Oorspronkelijk gingen we de plaat opnemen met Alain Johannes, de gitarist die al speelde met en producete voor Queens of the Stone Age en Mark Lanegan, en die je ook kunt kennen van Them Crooked Vultures. Maar Johannes haakte af wegens familiale omstandigheden en heeft toen zelf een alternatief gezocht. En zo kregen we dus op een dag een mailtje van Chris Goss. Hij had onze preproducties gehoord, was onder de indruk en wilde met ons werken. CLEMENT: Dan denk je eerst 'Chris Goss, fuck yeah!', en even later 'Chris Goss, oh shit! Dan fantaseer je even dat er geld op die lege bankrekening staat. (lacht)VANBORM: Een klein beetje duurder. Maar je krijgt er wel de ongelooflijke locatie en een droomproducer bij. Voor die 10.000 euro verschil is de keuze snel gemaakt. Het grappige was dat, toen we onszelf na een paar dagen repeteren klaar achtten voor de opnames, Goss doodleuk kwam vertellen dat hij alle repetities had opgenomen, en dat wat hem betreft de drumpartijen er al op stonden. Stond ik daar mooi voor de komende vijf weken! (lacht)CLEMENT: Zo werkt hij, heel relaxed tijdens de opnames. Dat gaf ons voldoende tijd om achteraf alles uit te puren. Hij gaat op zoek naar the perfect imperfection, zoals hij het zelf noemt. Stemopnames in drie takes, en hij kiest de beste. Die waar het meeste buikgevoel in zit. No pressure. CLEMENT: Bubblegum van Mark Lanegan, een van mijn favoriete platen aller tijden, en Era Vulgaris, volgens mij het beste Queens of the Stone Age-album. VANBORM: De sound op Blues for the Red Sun en Welcome to Sky Valley, de twee platen die Goss midden jaren negentig met Kyuss maakte, is al veel gekopieerd maar zelden geëvenaard. VANBORM: Daar hebben we niet bij stilgestaan. CLEMENT: Elke band is anders. Uiteraard heeft Goss ons verhalen verteld over alle grote namen die al in de Rancho de la Luna gepasseerd zijn. De Queens bijvoorbeeld zitten er bijna een jaar voor opnames, en dan durven er nogal wat drugturbines passeren. Af en toe gaat er eentje 'vliegen' in de woestijn en ligt alles stil, wat moeilijk werken is. Hij vond het wijs dat wij alles goed samen hielden en compleet gefocust waren op de muziek. Een mooi compliment van zo'n meneer. CLEMENT:(aarzelend) Ik heb op een bepaald moment wel een soort uitstap gemaakt, ja. Opgelet: nuchter! Joshua Tree is een aparte plek, het doet iets met je psyche. Weird shit happens down there. De rest van de groep was zelfs even gealarmeerd omdat mijn ervaring er blijkbaar als een soort psychotische episode begon uit te zien. CLEMENT: Ik heb vijf, zes dagen na elkaar gekke dingen meegemaakt, meer kan ik er nog niet over zeggen, het is nog te vroeg. Het was met goedkeuring van Goss, die zei dat ik de realiteit niet moest aannemen voor wat ze lijkt te zijn, en gewoon op ontdekkingstocht moest gaan. Misschien schrijf ik er op een dag wel een plaat over. VANBORM: Ja, want die dag is er nog een andere hoogdag: het is de allerlaatste officiële werkdag van Dries, onze bassist. Vanaf dan leven we alle drie van de muziek. THE ORB WE ABSORB Verschijnt 31/10 via PIAS. Op 23/11 concerteert Wallace Vanborn in de Handelsbeurs, Gent. Info en tickets: www.handelsbeurs.be DOOR JONAS BOEL