'The sun ain't gonna shine anymore', zongen de onvolprezen The Walker Brothers al in de sixties, maar anno 2034 blijkt het na een apocalyptische vulkaanuitbarsting een realiteit in Zuidoost-Azië. Voor veel gewone mensen is leven in die verduisterde hel overleven gewor...

'The sun ain't gonna shine anymore', zongen de onvolprezen The Walker Brothers al in de sixties, maar anno 2034 blijkt het na een apocalyptische vulkaanuitbarsting een realiteit in Zuidoost-Azië. Voor veel gewone mensen is leven in die verduisterde hel overleven geworden, zeker sinds een manische tiran er de plak zwaait. Da's het sinistere vertrekpunt van deze sciencefictionfabel waarmee de onvolprezen Lav Diaz dit jaar nog Cannes aandeed. Verwacht ondanks die spectaculaire pitch geen doemfantasie om popcorn bij weg te happen. Wie het bedwelmende, geëngageerde en rebelse oeuvre van de Filipijnse slow-cinemamaestro een béétje kent, weet dat hij niet zozeer op de adrenalinespiegel maar vooral op hart en hersenen mikt. Bovendien neemt de maker van bekroonde festivalfavorieten als Norte, From What Is Before, A Lullaby to the Sorrowful Mystery en The Woman Who Left graag zijn tijd om zijn verhalen te vertellen. Véél tijd, en in dit geval een dikke vier uur. 'Mijn film verzet zich tegen de orthodoxie die je tegenwoordig overal vindt', aldus Diaz. 'Mensen hebben dingen nodig die hen stimuleren en opzwepen. Cinema kan een van die dingen zijn.' Fight the power, met 24 onthaaste maar beladen beelden per seconde.