Paolo Virzì boekte een succesje met La pazza gioia, maar maakte geen al te beste beurt met The Leisure Seeker, ook al een roadmovie, dit keer met Donald Sutherland en Helen Mirren als bejaard koppel. Het fijne aan zijn teru...

Paolo Virzì boekte een succesje met La pazza gioia, maar maakte geen al te beste beurt met The Leisure Seeker, ook al een roadmovie, dit keer met Donald Sutherland en Helen Mirren als bejaard koppel. Het fijne aan zijn terugkeer naar Italië is dat hij het roemrijke verleden van de Italiaanse cinema oprakelt zonder te vervallen in goedkope nostalgie. Drie jonge, ambitieuze scenaristen willen in het voorjaar van 1990 doorbreken, maar botsen op ouwe rotten die de touwtjes stevig in handen hebben en mopperen over de vervlogen hoogdagen van Cinecittà, zonder in te zien dat ze de vernieuwing tegenhouden. De ratelende dialogen en de snelle opeenvolging van gebeurtenissen maken het moeilijk om alle verwijzingen en in-crowdgrapjes (een wuivende Fellini, huilende Mastroianni, exhibitionistische Ornella Mutti) te snappen. Het overbodige raamverhaal, de slordige uitwerking van de hoofdpersonages en de karikaturale vertolkingen botten de satire verder af. De kans dat iemand ooit nostalgisch zal doen over Notti magiche is dus klein.