Het is geen wonder dat Laura Janssens' boeken bestsellers zijn. Haar stripjes van één grap per pagina zijn zo herkenbaar voor jonge volwassenen van vandaag dat de serie Niet nu Laura via Instagram en Facebook al tienduizenden fans verzameld had voordat er zelfs maar één boek was verschenen. Janssens' stripalter-ego is er een van de meest zelfrelativerende soort. Haar joggingbroek op de cover toont dezelfde doe-maar-gewoonattitude als de letterlijke weergave van spreektaal in de strips. Haar onderwerpen zoekt Janssens resoluut bij de first-world problems: te veel zin hebben in pizza, je ergeren aan afschepende emoji's, een tv-serie een tweede keer moeten kijken omdat je lief ze nog niet had gezien en sportieve voornemens blijven maken waarvan de mislukking al op voorhand vaststaat. Bij momenten lijkt Niet nu Laura een laat Vlaams antwoord op Maaike Hartjes' dagboekstrips, maar de resolute verankering in de oppervlakkigste laag van het hier en nu en een vlotte eigen tekenstijl verlenen de serie voldoende persoonlijkheid.

Niet nog eens, Laura ***

Laura Janssens, Vrijdag, 96 blz., ? 16,50.