Extra op www.focusknack.be
...

Extra op www.focusknack.be Onze mening over 'IS THIS IT', het debuut van The Strokes.The Strokes schitterden op hun debuut Is This It met een half drumstel, drie basnoten, rafelige gitaren en vooral een hoop attitude. Hun voornaamste bindtekst live luidt 'We play no fuckin' encores', en ze hebben lak aan iedereen die hen thinking girls' pinups noemt. Toen The Strokes zich marionetten voelden in een geschil met platenfirma RCA sloeg zanger Julian Casablancas een marketingverantwoordelijke hard in het gezicht om zijn zin te krijgen. Ze lasten een half jaar bezinning in vooraleer Room on Fire vorm kreeg. Met de bewuste platenduts - een bebrilde kerel, nota bene - deel ik een taxi op weg naar het interview in New York. Gewapend met pepperspray en een vluchtroute begeef ik me naar de plek des afspraaks, waar ik verneem dat Casablancas verstek heeft gegeven en ik het met drummer Fabrizio Moretti moet stellen. No prob at all, want hij is eigenlijk de grote aandachttrekker van the Strokes. Moretti bedacht immers de uitgeklede sound van de groep door zijn drumstel te ontmantelen, is de lievelings-Stroke van Ryan Adams, laat overal een spoor van peuken en schuchter gebrachte wisecracks achter en deed actrice Drew Barrymore finaal voor hem bezwijken. Hij speelde bovendien ooit een concert met helse pijn om pas nadien te merken dat zijn hand al een tijd gebroken was. That's entertainment!Moretti dient zich AbFab-gewijs aan in een gerafeld jeansjasje en schijnbaar vijfdehands Coca-Cola T-shirt. Hij spreekt zacht en bedachtzaam, alsof ieder verkeerd woord het einde van The Strokes kan betekenen. Fabrizio Moretti: Over het algemeen wel, maar met Under Control staat er toch ook een ballade op. Enfin, het past toch binnen onze definitie van het woord 'ballade' ( lacht). We wilden een logisch vervolg op ons debuut. De Strokes-sound wordt gemakkelijk afgedaan als seventiesmuziek. We zijn uiteraard beïnvloed door punk en rock, maar ook door grunge. Plus - wat nog belangrijker is - we hebben een geheel eigen stijl. We houden vast aan onze authentieke opnamemanier; in de mix poetsen we het absolute minimum op. Dat is niet uit luiheid, maar omdat we bij de eerste opname harder ons best zouden doen. ( lacht) Moretti: Euh, stel die vraag aan Julian. His lying skills don't stink. ( lacht) Moretti: Verwar ons niet met Bon Jovi, we zijn geen harde gokkers. De song heette eerst Supernova, maar Julian verkoos een tijdsbepaling. Toen hij de tekst voor het nummer had geschreven keek hij op zijn horloge en gebruikte dat tijdstip. Ik denk dat Julians invloed groter is geworden. Zijn teksten zijn nu nog beter, gevoeliger en grappiger. Vaak weet ik wel min of meer waar hij het over heeft, omdat we elkaar al zo lang kennen: dan raakt hij mij echt. Maar net zo goed begrijp ik er geen bal van. Moretti: Als we in een nummer knipogen naar Cyndi Lauper of Guns'N Roses, is dat omdat we fans zijn ( toont trots een G'NR pin op zijn jeansjasje). Het zijn subtiele eerbetonen, verdoken in een of andere gitaarriff. Net zoals de clip voor 12: 51 een hommage is aan Tron ( de CGI- Disneycultfilm uit '82, gva). Moretti: Naah! Zij en Nirvana waren de eerste groepen die én fantastische muziek maakten én een supersterrenstatus wisten te bereiken. Daarvoor alleen al verdienen ze ons eeuwige respect. Voorheen waren enkel Whitney Houston en consoorten superster, nu is enkel Christina Aguilera nog zo groot. Begrijp me niet verkeerd: Radiohead en Beck zijn óók briljant en succesvol, maar niet zo gigantisch bekend en zo mythisch als Guns'N Roses. Ik was zo blij als een kind toen we Slash ontmoetten ( die aantreedt in de videoclip voor 'Someday'; gva). Moretti: We wisten niet meer waar we het hadden: te lang getoerd te vaak ondeugend geweest. (glimlacht) Ook daarvoor al, tijdens de Amerikaanse tournee, stond het op springen. We waren moe, uitgeput, en we hadden tijd nodig om weer op onze positieven te komen. Nu, alles heeft zijn goede kant: dankzij die periode weten we nu hoeveel crap we kunnen verdragen. Moretti: Een rockumentary waarin haantjesrockers als Poison en W.A.S.P. naast hun openluchtzwembad lagen te emmeren dat 'één jaar lang toeren vier jaar van je leven betekent'(' The Decline of Western Civilization Part II: the Metal Years'van Penelope Spheeris, gva). Het was zo beschamend, net omdat we ons daar óók in konden vinden. Het is bepaald niet de mooiste dag van je leven wanneer blijkt dat je iets gemeen hebt met Poison. ( lacht) Moretti: Oh nee, laat het uit! ( lacht) Take it or leave it speelden we vrijwel steeds op het eind van onze set, en dat kwam met een zeker gevoel van voltooiing: closure with climax. Ach, uit zelfbehoud verkoop ik wel eens dat soort praat. Journalisten willen zoveel mogelijk over je privé-leven te weten komen, maar daar hoed ik me voor. Niemand wil zijn eigen loutering over vier pagina's uitgesmeerd zien. Zeker niet als je weet dat je moeder meeleest. ( lacht) Moretti: Jij denkt dus dat Ryans versie van Is This It beter moet zijn dan de onze? Dat zou ik erg vinden, want Ryan was tijdens die opnames groggy door de pijnstillers die hij nam om zijn tandpijn te bezweren. Moretti: Ik heb zijn versie beluisterd: het klonk ontzettend goed, maar echt heel ánders. ( Adams zou alles gespeeld hebben op banjo en mandoline, gva) We hoeven niets te vrezen. En het verschil met Basquiat is dat hij een uniek werk veranderde, terwijl Ryan niet aan onze plaat knoeide. Moretti:Hustler is sweeter. Serieus: we liepen de afgelopen twee jaar op de tippen van onze tenen. Ieder toonaangevend tijdschrift leek ons ineens leuk te vinden, en ofwel wordt je ego zo enorm gestreeld dat je jezelf geen vragen meer stelt, ofwel ben je heel erg op je hoede, want voor hetzelfde geld spuwt iedereen je na de mediagekte weer uit. Daarom is het oordeel van een blad dat chicks boven hypes verkiest belangrijker. Zij moéten ons niet goed vinden: hun blote grieten staan mijlen verwijderd van muziektrends. ( lacht) Naakte grieten zijn eerlijk! Door Gunter Van AsscheHet is bepaald niet de mooiste dag van je leven wanneer blijkt dat je iets gemeen hebt met Poison.