My Morning Jacket opent zijn eerste nieuwe plaat in vijf jaar met blozende, bolle wangen. Nee, het degelijke Regularly Scheduled Programming geneert zich niet voor zi...

My Morning Jacket opent zijn eerste nieuwe plaat in vijf jaar met blozende, bolle wangen. Nee, het degelijke Regularly Scheduled Programming geneert zich niet voor zijn bombast. Noem het tolereerbare spilzucht, die zich het daaropvolgende uur nog herhaaldelijk uit in ongebreidelde gitaarsolo's en openbarstende Pink Floyd-achtige panorama's. Voorman Jim James pleit er voor menselijkheid en ecologisch besef, maar overtuigen doet vooral toetsenist Bo Koster. Hij moet een en ander hebben opgestoken door met Roger Waters te toeren. Koster toont zich een sterk, wendbaar blok in potige classic en southern rocknummers zoals In Color, het groovende Love Love Love of orgelpunt The Devil's in the Details - ook al zakt laatstgenoemde ietwat weg in jazzgeneuzel.