Omdat wij Mogwai sinds het begin hebben gevolgd, stelden we ons op den duur de vraag naar welke territoria de Schotten hun aardkorstscheurende postrock nog konden ui...

Omdat wij Mogwai sinds het begin hebben gevolgd, stelden we ons op den duur de vraag naar welke territoria de Schotten hun aardkorstscheurende postrock nog konden uitbreiden. Reguliere lp nummer tien biedt verbluffende antwoorden. Daar hoort Ritchie Sacramento niet bij: dat nummer doorprikt de illusie dat Mogwai enkel nog met zang zou kunnen verrassen - sorry Stuart Braithwaite, dit is nineties-shoegaze van dertien-in-een-dozijn. Maar de rest! Ook al werkte producer Dave Fridmann vanwege de pandemie via Zoom, hij weet Mogwais stil/luid-truc toch sonisch te verfijnen. Een synthstorm raast doorheen Fuck Off Money, de gitaren in Ceiling Granny nagelen je aan het plafond, Midnight Flit profiteert van door Atticus Ross gekrulde strijkers. Top.