Je kunt van de VRT veel zeggen, maar in deze tijden van crisis werpt de openbare omroep zich toch meer en meer op als steun en toeverlaat van de Vlaamse middenstand. Enkele weken nadat de Limburgse jeneverstokers en dienst toerisme een duwtje in de rug kregen onder de vorm van De Smaak van de Keyser, start op één de tv-serie Van Vlees en Bloed. Deze 7-delige reeks behandelt het wel en wee van de familie Vangenechten, een geslacht van beenhouwers en middenstanders in hart en nieren. Of we binnenkort ook Van Vlees en Bloed-charcuterie in de winkel zullen zien liggen of de Vangenechtenroute zullen kunnen fietsen, valt echter nog af te wachten. Afgaand op de eerste en veelbelovende aflevering is Van Vlees en Bloed immers een stuk donkerder dan de voornoemde zondagavondreeks: de serie begint een beetje clichématig met de familie die opgeschrikt wordt door de terugkeer van de verloren zoon, maar gaandeweg lijkt het verhaal te vervormen tot een gitzwart en erg komische bespiegeling over de ' condition humaine' in Vlaanderen.
...