1. IF I WERE A CARPENTER

Johnny Cash & June Carter Cash, 1969
...

Johnny Cash & June Carter Cash, 1969 Deze klassieker van Tim Hardin is sowieso onverwoestbaar, maar gezongen door een koppel groeit de tekst naar een nóg hoger niveau: ' Save my love through loneliness/Save my love for sorrow/I'm given you my onliness/Come give your tomorrow' - daar gaat toch elk hart van smelten? Van Johnny Cash wil ik ook graag Girl From The North Country vermelden, een duet met Bob Dylan dat haast bezwijkt onder het gewicht van zo veel persoonlijkheid in één song. Linda Ronstadt & Aaron Neville, 1989 Het eerste concert dat ik samen met mijn ouders zag was Linda Ronstadt, toen ze op tournee was voor Canciones De Mi Padre, een plaat uit 1987 met Mexicaanse mariachiliedjes. Dit staat op het album daarna, en mijn vriendje Sean speelt het bijna iedere dag. Een beetje cheesy misschien, maar ik kan er moeilijk aan weerstaan. Gram Parsons & Emmylou Harris, 1974 Ik ben opgegroeid met Emmylou Harris op de stereo, maar Gram Parsons heb ik pas een jaar of vijf geleden ontdekt. Het contrast tussen Parsons' ontspannen timbre en de loepzuivere engelenstem van Harris zit absoluut perfect. Het origineel is van de Britse hardrockgroep Nazareth, maar deze versie is oneindig veel beter. Lee Hazlewood & Nancy Sinatra, 1967 Lee Hazlewood zaliger was een speciaal geval. Voor Nancy Sinatra heeft hij kinky popsongs als These Boots Are Made For Walkin' geschreven, maar dit is een donker en psychedelisch duet, met Lee in de rol van het zwarte beest en Nancy als maagdelijke schone. Peter Gabriel & Kate Bush, 1986 Het geluid van twee excentrieke werelden die héél traag botsen, anders kan ik het niet beschrijven. Op het eerste gezicht een vreemde mix - te veel weirdness om gezond te zijn - maar het werkt. Bush' stem lijkt wel van een andere wereld te komen, probeer het maar eens na te doen! In Engeland is ze een ster, maar in Amerika wordt ze bekeken als een zotte doos. Bij deze: hats off to Kate Bush!