Het leuke van een debuut is dat het soms een heel onverwachte kant opgaat. Dat maakt tekortkomingen door gebrek aan ervaring vaak goed. Stephan Louwes koos voor zijn eerste boek een woordeloos verhaal in een gedetai...

Het leuke van een debuut is dat het soms een heel onverwachte kant opgaat. Dat maakt tekortkomingen door gebrek aan ervaring vaak goed. Stephan Louwes koos voor zijn eerste boek een woordeloos verhaal in een gedetailleerd natuurlijk landschap. Elke pagina bestaat uit één uitgewerkte prent. Hij vertelt in Limbo over een jongeman die de een na de ander al zijn vrienden kwijtraakt. Ze kiezen ervoor om in een donkere grot af te dalen en er weg te kwijnen, terwijl buiten de buitensporige pracht van de natuur aanleiding geeft tot ontdekkingstochten en avonturen. Uiteindelijk daalt het hoofdpersonage zelf ook af in de grot. Louwes tekent in een klassieke, beheerste lijnvoering. Hij leeft zich vooral uit in knoestige bomen en vreemde reuzenpaddenstoelen. De overgang van de ene tekening naar de andere is niet altijd even helder, maar de soberheid en het bijzondere verhaal, dat nadrukkelijk tot metaforische lezingen over verslavingen of depressies uitnodigt, tillen Limbo boven veel andere debuten uit.