Een vader en zijn elfjarige dochter Rag dolen langs bossen en leegstaande huizen in de hoop zo andere mensen te ontlopen. Een pandemie heeft er immers voor gezorgd dat bijna alle vrouwen op aarde zijn overleden, waardoor Rag, die veili...

Een vader en zijn elfjarige dochter Rag dolen langs bossen en leegstaande huizen in de hoop zo andere mensen te ontlopen. Een pandemie heeft er immers voor gezorgd dat bijna alle vrouwen op aarde zijn overleden, waardoor Rag, die veiligheidshalve als jongen wordt aangekleed, ongewild een prooi en haar pa haar beschermengel is. Met zijn postapocalyptische setting en zijn vaderfiguur die zijn kind op sleeptouw neemt in een ontwortelde wereld vol belagers doet Light of My Life onvermijdelijk denken aan John Hillcoats Cormac McCarthy-adaptatie The Road. Toch slaat Casey Affleck, die de film schreef en regisseerde, ook andere wegen in. Hoewel de suspense sluimert en er een voile van doem over de survivaltocht hangt, is het in eerste instantie een intiem en doorleefd vader-dochterdrama, waarvoor de jongste Affleck rijkelijk putte uit de gesprekken die hij met zijn eigen kinderen voerde. Filmisch houdt hij het simpel en spaarzaam maar sfeervol en efficiënt, en de dialogen klinken oprecht. Dat verheft deze studie over (over)leven in isolement makkelijk boven de gemiddelde doemfabel.