Wie goed in het donker kijkt, vindt altijd een sprankje licht. Toch volgens Life Itself. In deze huilerige raamvertelling haakt Dan Fogelman het tragische ver...

Wie goed in het donker kijkt, vindt altijd een sprankje licht. Toch volgens Life Itself. In deze huilerige raamvertelling haakt Dan Fogelman het tragische verhaal van een Amerikaans koppel met de nodige Bond Zonder Naam-spreuken vast aan een Spaanse familiekroniek, om zo de menselijke tragedie en veerkracht in kaart te brengen. Een ambitieuze onderneming. Zéker voor Fogelman, die al eerder bewees dat hij gevoelige snaren bespeelt met de subtiliteit van een metalbassist. Ook nu weer. Door zijn pen diep in traanvocht te dippen lijkt hij een Hollywoodversie van de rouwfilms van Alejandro G. Iñárritu en Guillermo Arriaga te ambiëren. Een vertaalslag waartoe hij gevoelens en vernuft ruilde voor goedkope grief porn.