1 Je begint je boek met een foto van jezelf en zeven andere schrijvers. Zes van hen zijn inmiddels dood. Er komt ook heel wat as in het boek voor en een kerkhof dat geruimd wordt. Gaat dit boek over de angst voor naderende dood?
...

1 Je begint je boek met een foto van jezelf en zeven andere schrijvers. Zes van hen zijn inmiddels dood. Er komt ook heel wat as in het boek voor en een kerkhof dat geruimd wordt. Gaat dit boek over de angst voor naderende dood? Leo Pleysier: Tja, ik ben intussen 73. Dan denk je al eens wat vaker aan de eindigheid van het leven. Al van kinds af had ik de neiging om de tijd te materialiseren. De tijd van leven is als een lekkere taart, dacht ik. De mijne was amper aangesneden terwijl volwassenen al een groot stuk van hun taart op hadden. Maar vandaag schiet er van mijn taart niet zo heel veel meer over. Acht jaar geleden ben ik heel zwaar ziek geworden. Zes weken in het ziekenhuis. Een paar keer zag het er toen naar uit dat ik mijn taartschep voorgoed mocht opbergen. 2 In het boek beschrijf je hoe koeien gelukzalig kunnen liggen herkauwen en daarbij een zacht geruis maken. 'Nirken' heet dat. Mag ik in je boek het genirk van de schrijver horen? Pleysier: Als kind had ik niets met de veehouderij. Ik hielp thuis niet graag bij het werk en verbondenheid met de boerenstand voelde ik al helemaal niet. Wat mij wél verzoende met de plek en het milieu waarin ik door geboorte terecht was gekomen, was het beeld van de in het gras neerliggende en herkauwende koeien. Zij straalden vredigheid en voldaanheid uit en nirkten, zoals mijn moeder dat noemde. Het had natuurlijk met spijsvertering te maken, maar het was meer dan dat. Het was ook een muziekje. Het kwam van diep in de ingewanden. Het fascineerde me. Zulke muziek wilde ik later ook wel eens proberen. De dingen herkauwen en daar zowel iets welluidends als iets voedzaams van maken. 3 En dat terwijl je toch lang dacht dat dat verleden waardeloos was? Pleysier: Als jonge schrijver verlangde ik naar het leven zoals dat eruitzag in bijvoorbeeld de Parijse nouveaux romans van Alain Robbe-Grillet en Nathalie Sarraute. Het heeft een poos geduurd eer ik erachter kwam dat er niks mis is met de landelijke thematiek. Het hangt er gewoon maar van af wat je daar als schrijver-met-een-modern-bewustzijn anno nu mee aanvangt.