Een mix van Munch, Modigliani en de Mona Lisa? Vind je? Ik vind het veeleer een figuurtje uit een stripverhaal. Ik zat vorige zomer wat te schilderen bij mijn opa thuis, en dit was het resultaat. Eerst zag ik er niet veel in, maar ondertussen denk ik mezelf erin te herkennen. Soms zelfs iets te goed: ik heb het schilderij al eens moeten wegstoppen omdat ik ongemakkelijk werd van haar ogen - ze lijken iets uit te drukken dat ik diep in me...

Een mix van Munch, Modigliani en de Mona Lisa? Vind je? Ik vind het veeleer een figuurtje uit een stripverhaal. Ik zat vorige zomer wat te schilderen bij mijn opa thuis, en dit was het resultaat. Eerst zag ik er niet veel in, maar ondertussen denk ik mezelf erin te herkennen. Soms zelfs iets te goed: ik heb het schilderij al eens moeten wegstoppen omdat ik ongemakkelijk werd van haar ogen - ze lijken iets uit te drukken dat ik diep in mezelf voel. Ze heeft ook helemaal mijn blik. Mensen menen vaak verdriet in mijn ogen te zien, een indruk die me al mijn leven lang achtervolgt. Ik herinner me dat ik in de lagere school in de rij stond, en de juffrouw kwam vragen 'wat er nu weer was'. Terwijl ik er niets aan kan doen: als ik niet bewust met mijnmimiek bezig ben, heb ik vanzelf een droeve blik. Mijn gezicht valt gewoon zo. Mijn zelfportret heeft wel iets van een zigeunerin. Niet geheel toevallig: in mijn familie gaat de legende de ronde dat mijn overgrootvader van de Roma afstamt. En ik moet zeggen: ik houd verdacht veel van oude flamencomuziek. De kracht van het ritme, de gitaren en de zang: er gaat een bepaalde warmte van uit die me wel aanspreekt. Geen slecht idee voor een filmpersonage trouwens, nu ik er zo over nadenk. Een leven als zigeunerin met een hechte familie waarin iedereen met warmte wordt omringd en er steeds vijf kinderen aan je rok hangen - ik zie het al helemaal voor me. Mijn ouders zijn gescheiden en als kind ben ik veel verhuisd, dat zal er dus ook wel iets mee te maken hebben, veronderstel ik. Ik ben wel introvert, ja. Je zult me niet al te veel interviews zien geven en ook op premières zal ik niet door het volk flaneren - het liefst blijf ik in de buurt van mensen die ik ken. Het vreemde is dat die terughoudendheid wegvalt als ik een personage speel. Sandrine in De Laatste Zomer bijvoorbeeld was een heel expressief meisje, terwijl Alessandra in De Smaak van De Keyser veel rationeler is, beter weet wat ze wil en veel meer durft dan ik. Als ik speel, bén ik dat personage.Ik weet dus wel hoe ik mijn introversie kan wegsteken.Alleen: ik heb een script nodig om in een rol tekunnen kruipen. Jammer genoeg bestaat dat niet in het echte leven. GEERT ZAGERS