Het geldt voor alle groten: eens bij album zeven aanbeland, moet je als luisteraar voorbij de tics, de zich eigen gemaakte clichés, de vertrouwelijkheid van timbre, temp...

Het geldt voor alle groten: eens bij album zeven aanbeland, moet je als luisteraar voorbij de tics, de zich eigen gemaakte clichés, de vertrouwelijkheid van timbre, tempo en kleur. En met wat geluk dring je langs het déjà vu heen door tot het zuivere vakmanschap. Als Norman Fucking Rockwell! (2019) het ultieme Lana Del Rey-album was, de definitieve blauwdruk van haar multidimensionale universum, dan klinkt de opvolger initieel als een soberder, bescheidener postscriptum. Maar de duivel zit alweer in de details. Vernieuwing? Del Rey schaaft en groeit geduldig verder, zoals een vakman doet. Het is niet omdat onder elke stoel vier poten staan dat je er geen nieuwe vormen voor kunt bedenken. En Chemtrails over the Country Club zit gewoon erg lekker.