Een spoor van primitive pulsions and sweaty dancing, lof van al wie hen cafés, zaaltjes of een Engels festivalpodium zag slopen (de NME bleek meteen verkocht). Het gaat hard vo...

Een spoor van primitive pulsions and sweaty dancing, lof van al wie hen cafés, zaaltjes of een Engels festivalpodium zag slopen (de NME bleek meteen verkocht). Het gaat hard voor het hard gaande La Jungle, een duo uit Bergen, Henegouwen. Hysterie en trance, daar handelen Mathieu Flasse (guitare) en Rémy Venant (batterie) in. Hoewel plaat nummer drie momenten van ademruimte biedt - nieuw! -, gedijt deze mix van techno, mathrock, noise en psychotherapie beter in ruimtes waarin men krijsend tegen zijn medemens mag opbotsen. In de krapte van de huiskamer, waar de regels van muren en buren gelden, is het muziek die soms danig het zenuwstelsel kwelt. Ja, in The Invisible Child imiteert iemand met succes John Lydon - het is primair en heeft iets. Maar het moet ook nog wat worden.