Ik vind het een enorme opgave om mezelf te tekenen. Dus ben ik voor dit zelfportret niet van mijn buitenkant vertrokken, maar van mijn binnenkant. Ik ben een mens van uitersten en tegenstrijdigheden. Water en vuur, licht en donker, zwart en wit in één. Die contradicties heb ik hier in twee contrasterende stijlen proberen te stoppen. Een snelle balpenschets aan de ene kant. En een maniëristisch schilderijtje in acrylverf aan de andere. Vraag me niet wat ik het ...

Ik vind het een enorme opgave om mezelf te tekenen. Dus ben ik voor dit zelfportret niet van mijn buitenkant vertrokken, maar van mijn binnenkant. Ik ben een mens van uitersten en tegenstrijdigheden. Water en vuur, licht en donker, zwart en wit in één. Die contradicties heb ik hier in twee contrasterende stijlen proberen te stoppen. Een snelle balpenschets aan de ene kant. En een maniëristisch schilderijtje in acrylverf aan de andere. Vraag me niet wat ik het mooiste vind, of wat het meest 'ik' is. Daar heb ik geen antwoord op. Op de een of andere manier verenig ik die uitersten in mij. Heb je gezien dat mijn voeten in de grond zitten, als wortels? Ook dat is typisch voor mij. Het hoofd hoog in de wolken, helemaal volgens het kunstenaarsboekje. Maar tegelijk, en bij wijze van contradictie: de voeten stevig op - om niet te zeggen: in - de grond. Ik ben me heel erg bewust van mijn roots, zowel letterlijk als figuurlijk. In heel veel van mijn tekeningen zitten visuele citaten. Als stille knipogen naar mijn verre voorvaderen. Zoals hier: mijn redelijk surrealistische lichaamsverhoudingen. En mijn acrylhoofd dat qua houding en qua kleur een beetje aan de engeltjes doet denken bij de Vlaamse Primitieven. 'Ik maak alleen maar erotische prentjes', zeg ik soms, om te lachen. Maar ergens zit daar wel een kern van waarheid in. Als ik teken, probeer ik altijd te verhullen, te versluieren en te mystificeren. Precies wat erotiek doet, en wat erotiek van porno onderscheidt. Mijn zelfportret houdt zichzelf een zelfportret voor het gezicht. Je moet aandachtig kijken om het te zien, maar dat is de bedoeling. Ik stop graag dubbele bodems in mijn tekeningen. Als spielerei, maar even vaak als masker. Ik wil wel veel van mezelf blootgeven in mijn tekeningen, maar niet alles. Bruggeling Klaas Verplancke (43) is illustrator en schrijver. Er verschenen al meer dan honderd boeken van zijn hand, van Canada tot China, in meer dan dertig talen. Drie jaar geleden werd zijn hele oeuvre genomineerd voor de prestigieuze Hans Christian Andersen Award for Illustration, ook wel de Kleine Nobelprijs genoemd. Tijdens de Literaire Lente presenteert hij zijn nieuwe bundel 'Erotische Fabels' met Frank Adam, het derde boek in de reeks Confidenties aan een Ezelsoor. Alle info: www.boek.be en www.klaas.be. Wouter Van Driessche