* Recent nog films gezien?

Casino Royale, de nieuwe James Bond, stelde me teleur. Die film is vis noch vlees: het begin en het einde waren goed, maar tussenin heb ik me stierlijk verveeld. Miami Vice vond ik wel top, de film is oneindig veel beter dan de serie. Ook van de andere films van Michael Mann - Collateral en The Insider bijvoorbeeld - ben ik een grote fan. Zijn vertelstijl is zo persoonlijk dat je 'm ofwel haat of verafgoodt.
...

Casino Royale, de nieuwe James Bond, stelde me teleur. Die film is vis noch vlees: het begin en het einde waren goed, maar tussenin heb ik me stierlijk verveeld. Miami Vice vond ik wel top, de film is oneindig veel beter dan de serie. Ook van de andere films van Michael Mann - Collateral en The Insider bijvoorbeeld - ben ik een grote fan. Zijn vertelstijl is zo persoonlijk dat je 'm ofwel haat of verafgoodt. Met Michael Mann natuurlijk, maar ook Martin Scorsese of Brian De Palma mogen me opbellen. En op de set wil ik wel eens naast Al Pacino, Robert De Niro of Harvey Keitel starren. Eigenlijk onthou ik vooral de glansvertolking van een acteur in één bepaalde film. Laurence Fishburne die Ike Turner vertolkt in What's Love Got to Do with It uit '93 bijvoorbeeld, of Rod Steiger die Charley Malloy speelt in On the Waterfront uit '54. Klassieke muziek, maar ook Nina Simone, Billie Holiday en Coldplay. Ik groeide op in de eighties, en ik ben niet vies van foute platen uit mijn jeugd: Self Control van Laura Branigan, die schijf slaat echt wel alles. (lacht) Wij hadden thuis geen platenspeler, dus ging ik altijd muziek beluisteren bij de vriendinnetjes in de straat. Zij draaiden constant Locomotion van Kylie Minogue, en ik moest daar dan op staan dansen. Samen met die meisjes kamde ik ook de haren van hun My Little Pony en moest ik Barbie soigneren. Barbie was de eerste vrouw die ik liefhad. Kan je nagaan wat een impact dat gehad heeft. Ik ben van nature heel gretig naar kennis, maar over schilderkunst of muziekgeschiedenis zou ik wat meer mogen weten. Dat geef ik grif toe. Vroeger meer dan nu. Het eerste boek dat ik las toen ik op een studio woonde was De gebroeders Karamazov van Dostojevski. Zware kost. Van Per Olov Enquist is me vooral Het bezoek van de lijfarts bijgebleven. Nu lees ik vooral kritische, politiek incor- recte boeken van Noam Chomsky of Gore Vidal. Hun visie op Amerika is oneindig anders dan wat we in de media voorgeschoteld krijgen. Waterlelies of Impression, soleil levant van Claude Monet. Of Sneeuwstorm nabij de haven van Joseph Turner. Alledrie mysterieuze werken met vage penseelstreken, waarop je niet goed ziet wat er afgebeeld staat. Ze laten bijna alles aan de fantasie over, dat maakt ze zo geniaal. Met strakke, moderne kunst kan je me geen plezier doen: veel te kil. Geef mij maar een antiek interieur met een Chesterfield en een open haard. Dat is tenminste gezellig. Dat speelde geen rol, zolang het maar met film te maken had. Ik vulde mijn kamer met posters en kartonnen pancartes die ik haalde in de video- theek om de hoek. Mijn pronkstuk was een stoere poster van True Lies (1994), al hadden Rambo en Armageddon ook een ereplaats. Kevin Janssen speelt de hoofdrol in 'Koning van de Wereld', momenteel in de bioscoop en straks ook als tv-reeks op VTM. Thijs Demeulemeester