Als Ariel Pink de eighties-indieharlekijn van LA is, dan speelt Kelley Stoltz die rol in San Francisco. Met minder beneveling dan wel: Stoltz houdt zijn powerpop-, new wav...

Als Ariel Pink de eighties-indieharlekijn van LA is, dan speelt Kelley Stoltz die rol in San Francisco. Met minder beneveling dan wel: Stoltz houdt zijn powerpop-, new wave- en garagerocksongs over het algemeen conventioneel van vorm en helder van melodie. Ondanks enkele goofy momenten (zoals het bossanovapretje Moon Shy) kiest Stoltz nooit voor de demonstratieve karikatuur - waarvan een overdaad snel zou vervelen. Liever probeert deze eenmansband waarachtige liedjes te schrijven zoals cultvolk à la Bill Pritchard of Chris Stamey die in de eighties schreven, net als zij toen met een half oog op de sixties. Dat werkt prima als de songs fatsoenlijk zijn, zoals in het schemerige The Quiet Ones (met Will Sergeant van Echo & the Bunnymen), het rinkelende Team Earth en jolige Having Fun.