Als u binnen enkele maanden op de foor een m/v/x de lampjes op de grijparm van een kermisattractie ziet tongen, weet dan dat daar een woord voor bestaat: objectofilie. Over de lustgevoelens voor voorwerpen gaat de eerste langspeelfilm van de in België gebor...

Als u binnen enkele maanden op de foor een m/v/x de lampjes op de grijparm van een kermisattractie ziet tongen, weet dan dat daar een woord voor bestaat: objectofilie. Over de lustgevoelens voor voorwerpen gaat de eerste langspeelfilm van de in België geboren wereldburger Zoé Wittock. Noémie Merlant, de revelatie uit Portrait de la jeune fille en feu, speelt een schuchtere werkneemster van Plopsa Coo die haar hart verliest aan Jumbo, een viriele pretparkattractie met veel toeters, bellen en op te blinken lampen. Met humor en een snuif surrealisme slaagt Wittock in het moeilijkste onderdeel: de intimiteit tussen mens en machine uitbeelden. Aan het scenario van haar alternatieve coming-outfilm was helaas nog veel werk. Personages ontbreken diepgang of flirten met de karikatuur, zoals de extraverte moeder van de jonge vrouw. Met de door Sam Louwyck geëxpliciteerde et alors?-conclusie is niet veel verkeerd, maar wat daaraan voorafgaat, is even spannend als een foor sober is.