Mompelzang. Druppelsgewijs gedoseerde ambientelectronica. Dichte synthmistbanken. Daar moet wel een grijze, neerslachtige brij van komen. Een duim dan voor het Bristolse tri...

Mompelzang. Druppelsgewijs gedoseerde ambientelectronica. Dichte synthmistbanken. Daar moet wel een grijze, neerslachtige brij van komen. Een duim dan voor het Bristolse trio Jabu, dat juist met die elementen van zijn tweede lp een wonderlijk, zij het wazig klankspel maakt. Producer Amos Childs, zanger Alex Rendall en zangeres Jasmine Butt spuien diffuse, gestileerde soul die zich naar de rand van de totale verdamping waagt. Of wegcijfering, zo u wil, als we horen hoe Rendall zich in Lately als een deurmat aan de voeten van zijn baby legt, met een vingerknip waarin 2 step doorklinkt. Minimaler dan in Selfish kan r&b niet klinken, en Us Alone is ijle, witte electrogospel. Ook mooi: de woordenloze polyfonie waarin Blood Pink eindigt en Pretend, The xx drijvend in een baan om de aarde.