Eerste zin Tijdens het werken aan dit boek verbrandde de ruimtesonde Cassini in de atmosfeer van Saturnus; sloeg de Marslander Schiaparelli te pletter op het roestige rotslandschap van de planeet die hij had moeten onderzoeken; verdween een Boeing 777 spoorloos op weg van Kuala Lumpur naa...

Eerste zin Tijdens het werken aan dit boek verbrandde de ruimtesonde Cassini in de atmosfeer van Saturnus; sloeg de Marslander Schiaparelli te pletter op het roestige rotslandschap van de planeet die hij had moeten onderzoeken; verdween een Boeing 777 spoorloos op weg van Kuala Lumpur naar Beijing... Onze geschiedenis behandelt enkel dat wat overblijft, en soms zijn de restanten zo luttel dat we slechts kunnen gissen naar de omvang van het oorspronkelijke geheel. De gedichten van de (lesbische?) dichteres Sappho bijvoorbeeld zouden volgens de overlevering tien bundels beslaan, waar slechts een handvol regels van overblijven. En hoe uitgebreid was de 'bosencyclopedie' van kluizenaar Armand Schulthess, een bizarre verzameling die door zijn beschaamde erfgenamen op de brandstapel werd gegooid? De Duitse schrijfster Schalansky heeft een zwak voor dat soort zwarte gaten - je kunt de randen zien, de inhoud blijft een raadsel. In haar essays reist ze de wereld en talloze bibliotheken af om ruïnes, gedempte havens, uitgestorven dieren en verbrande filmrollen met woordzorg te omringen. In stijl trouwens: wie ooit haar Atlas van afgelegen eilanden in handen heeft gehad, weet dat ze bibliofiele pareltjes op de wereld loslaat. Dat is nu niet anders. Alsof ze met schoonheid de tijd wil uitdagen.