Atlanta, november 1974. Een paar maanden geleden is president Richard 'I'm not a crook' Nixon naar aanleiding van het Watergateschandaal afgetreden, het einde van de wrede oorlog in Vietnam lijkt in zicht, en de mooie jonge oorlogsweduwe Kate Murphy begint aan haar eerste werkdag bij het City of Atlanta Police Department. Daar wordt ze meteen geconfronteerd met de pesterijen van haar mannelijke collega's, bijna allemaal vrouwenhaters en blanke racisten met een drankprobleem. Kate start haar nieuwe carrière als politievrouw op het slechtst mogelijke moment: een vermeende zwarte seriemoordenaar, bijgenaamd de shooter, heeft net de zoveelste blanke agent op rij afgeknald. Kate wordt tijdelijk toegewezen aan ongelikte beer Jimmy Lawson, die haar begroet met zijn favoriete koosnaampje: 'kut'. Een dag eerder is Jimmy getuige geweest van de moord op zijn politiepartner Don Wesley, door de shooter. Een tijdje later zal Kate vriendschap sluiten met Jimmy's zus Maggie, eveneens een politievrouw. Wanneer Maggie ontdekt dat haar broers verklaring over de aanslag op Don aan alle kanten rammelt, besluit ze samen met Kate op onderzoek uit te trekken.
...

Atlanta, november 1974. Een paar maanden geleden is president Richard 'I'm not a crook' Nixon naar aanleiding van het Watergateschandaal afgetreden, het einde van de wrede oorlog in Vietnam lijkt in zicht, en de mooie jonge oorlogsweduwe Kate Murphy begint aan haar eerste werkdag bij het City of Atlanta Police Department. Daar wordt ze meteen geconfronteerd met de pesterijen van haar mannelijke collega's, bijna allemaal vrouwenhaters en blanke racisten met een drankprobleem. Kate start haar nieuwe carrière als politievrouw op het slechtst mogelijke moment: een vermeende zwarte seriemoordenaar, bijgenaamd de shooter, heeft net de zoveelste blanke agent op rij afgeknald. Kate wordt tijdelijk toegewezen aan ongelikte beer Jimmy Lawson, die haar begroet met zijn favoriete koosnaampje: 'kut'. Een dag eerder is Jimmy getuige geweest van de moord op zijn politiepartner Don Wesley, door de shooter. Een tijdje later zal Kate vriendschap sluiten met Jimmy's zus Maggie, eveneens een politievrouw. Wanneer Maggie ontdekt dat haar broers verklaring over de aanslag op Don aan alle kanten rammelt, besluit ze samen met Kate op onderzoek uit te trekken. Anno 2014 lijkt Atlanta in niets meer op de door geweld geteisterde stad uit Karin Slaughters Veroordeeld. Het is een bruisende multiculturele metropool met een overwegend zwart, (vrouw)vriendelijk politiekorps. 'Wat niet wil zeggen dat er geen racisme meer is', nuanceert Slaughter. 'Alleen is het niet langer in your face. In het zuiden van de VS leeft het racisme onderhuids. Toch vind ik dat we er in dit land op vooruitgegaan zijn. In april nog werd eigenaar Donald Sterling van basketbalclub Los Angeles Clippers door de NBA levenslang uit de sport verbannen vanwege een resem racistische uitspraken. In de jaren zeventig was Sterling met zijn prietpraat probleemloos weggekomen. Racisme is iets van alle tijden, alleen wordt het nu niet meer aanvaard. In Atlanta behoor ik tot de blanke minderheid, en in geen enkele andere Amerikaanse stad vind je een grotere zwarte middenklasse. Ik woon in een kleurrijke wijk waar iedereen uitstekend geïntegreerd is. Mensen met Afrikaanse en Aziatische roots leven er naast native Americans en nakomelingen van Europese migranten zoals ik. Onze buurt staat model voor de rest van Atlanta. Maar hoe verder je van de stad weg rijdt, hoe homogener de wijken in dorpen en stadjes worden en hoe groter ook de angst en de afkeer voor iedereen die er 'anders' uitziet.' KARIN SLAUGHTER: Pardon? Nee hoor, New York, dat zogezegde toonbeeld van multiculturalisme, heeft nooit een zwarte burgemeester gehad. Wij hadden met Shirley Franklin jarenlang zelfs een vrouwelijke zwarte burgemeester. Natuurlijk zijn er in mijn stad probleembuurten waar je beter niet met je dikke BMW gaat rondsnorren. Maar geldt dat niet voor elke écht grote stad? In de rest van de VS bestaan er zoveel misvattingen over Atlanta. Zeker bij New Yorkers die nog nooit naar het zuiden zijn afgezakt, leeft het vooroordeel dat de blanke inwoners van Atlanta rednecks en volbloed racisten zijn. Terwijl New York de meest gesegregeerde stad is die ik ooit bezocht heb. Voor een meisje uit Atlanta is het een bizarre ervaring om in een zakenwijk rond te lopen tussen bijna alleen blanken. In mijn stad worden 120 talen gesproken, élke wijk is er multicultureel. SLAUGHTER: Zonder twijfel. Een goede vriendin van me woont in de staat Connecticut, die aan New York grenst. Tijdens een discussie zei ze: 'Ik leef in een van de meest progressieve staten van de Union.' Ik moest daar hard om lachen. 'Dat is heel juist', repliceerde ik. 'Maar moeilijk is dat niet, want in jouw staat woont net geen één procent aan minderheden. Weet je hoeveel ons minderhedenpercentage bedraagt? Zeventig.' SLAUGHTER: Heel Amerika was in die tijd in de ban van geweld. Vooral politieagenten hadden het hard te verduren. Zij waren zelf ook geen doetjes, integendeel, ze begonnen steeds meer te lijken op de boeven waarop ze jacht maakten. Dat bleek onder andere uit de beruchte getuigenis van klokkenluider Frank Serpico, die eind jaren zestig, begin jaren zeventig de immense corruptie binnen de New Yorkse politie aan het licht bracht. In die periode werden in Atlanta twaalf politieagenten doodgeschoten. Net als de rest van de samenleving was ook de politie doordesemd van racisme. Weet je wanneer een zwarte agent voor het eerst in de geschiedenis van Amerika een blanke mocht arresteren? Pas in 1962. Veroordeeld speelt zich ruim tien jaar later af. In 1968 mochten zwarte agenten zelfs niet in het politiegebouw komen, want dat was voorbehouden aan blanken. SLAUGHTER: Tijdens mijn research interviewde ik vier agentes die begin jaren zeventig hun carrière begonnen waren. De manier waarop mijn hoofdpersonage Kate Murphy door haar mannelijke collega's behandeld wordt, is gebaseerd op hun verhalen. Ze vertelden dat ze regelmatig een verse drol in hun lockers vonden. Er werd in hun billen en borsten geknepen en 's nachts patrouilleerden ze altijd met twee vrouwen om sterker te staan als mannelijke collega's hen weer lastig vielen. Een vrouw werd door haar baas bijna verkracht. Tijdens die interviews zelf werd er heel wat afgelachen. Maar toen ik later mijn notities herlas, besefte ik hoe verschrikkelijk het eigenlijk was. Ze lachten zo hard omdat de werkelijkheid te veel pijn deed. Nooit zijn ze in opstand gekomen. Ze bleven alles incasseren en het heeft jaren geduurd voor er iets wezenlijk veranderd is. SLAUGHTER: Nee, en dat vond ik merkwaardig. Veel van die vrouwen die in de seventies agent werden, klommen jaren later in stilte de hiërarchische ladder op. Ze hebben het tot officier geschopt, maar hebben daar onderweg een zware prijs voor betaald. SLAUGHTER: Ja, toch wel. Ik ga vaak mensen 'uit het vak' interviewen. Zeker voor Veroordeeld was dat geen overbodige luxe. Ik ben geboren in 1971 en heb de jaren zeventig dus niet heel erg bewust meegemaakt. Ik herinner me wel nog vaag tv-series als Starsky and Hutch en Charlie's Angels. Mijn nichtje is twintig en heeft geen idee van wat een jonge vrouw van haar leeftijd in 1974 in het politiekorps van Atlanta moest doorstaan. Dat wangedrag tegenover vrouwen was algemeen aanvaard. Als klein meisje nam mijn vader me begin jaren tachtig mee naar de tandarts. Ik schoot in de lach toen die binnenkwam, want het was een vrouw. Het leek wel een grap: een vrouw kon toch geen tandarts zijn? Vrouwen werden hoogstens lerares of secretaresse, maar nooit tandarts. En zeker geen politieagent. SLAUGHTER: Moeders wilden niet dat hun dochters als agent gingen werken. Niet vanwege het gevaar, maar omdat ze dan nooit aan een man zouden raken. Wat ook waar was: alle vrouwen die ik gesproken heb, waren uit pure armoede met een smeris getrouwd. Eén vrouw had maar liefst vijf huwelijken achter de rug, telkens met een agent en twee keer met dezelfde. (lacht)Ik vroeg hen telkens: 'Waarom wilde je bij de politie?' Ze antwoordden allemaal: 'Omdat iemand me gezegd had geen agent te worden.' Die 'iemand' was dan een ouder of een vriend. Een vrouw wilde secretaresse op het stadhuis van Atlanta worden. Ze moest daarvoor een sollicitatieformulier komen invullen. Ze vergiste zich van kantoor en stapte de kamer binnen waar sollicitaties voor de politie gehouden werden. De kerel die daar zat, zei op een denigrerende toon: 'Mevrouwtje, u hoort hier niet thuis.' Waarna zij heel boos werd: 'Wat zeg je? Geef me dat sollicitatieformulier.' Dat was echt de enige reden waarom ze agent geworden was. SLAUGHTER: Ja. Ik heb ook gesolliciteerd, maar mijn ogen waren niet goed genoeg. Als jong meisje was ik al gefascineerd door de politie. SLAUGHTER: Nee, niet door het geweld, wel door de autoriteit en de macht die de job uitstraalde. Ik heb ook een superheldencomplex. Als ik voorbij een ongeval rij, ga altijd kijken of ik hulp kan bieden. Op een dag zag ik op straat een man zijn vrouw slaan. Ik duwde op de rem en sprong uit de wagen. Die kerel was zo groot als jij, maar twee keer zo breed. Ik schreeuwde tegen hem en de vriendin van me die bij me was, trok aan mijn mouw. 'Laat ons gaan, Karin, alsjeblief.' (lacht) Wat me ook aantrok in de job van politieagent was het hoge loner-gehalte: je kon zelfstandig en autonoom handelen. SLAUGHTER: Precies. (lacht) Zelfs als agent zou ik schrijver geworden zijn. Ik kan niet anders: op mijn achtste schreef ik al verhalen. Ik heb niet gekozen om schrijver te worden, het schrijven heeft mij gekozen. SLAUGHTER: Dat is dan nog de beleefde manier om jullie tongval te omschrijven. (lacht) In mijn oren klinkt jullie taaltje totaal anders dan dat van jullie noorderburen. Jullie Nederlands klinkt romantischer, breedvoeriger. Een Nederlander zal zeggen: 'Ga daarheen.' Een Vlaming draait er een heel verhaal rond waardoor je niet anders kunt dan 'daarheen gaan'. Sinds ik ben beginnen te schrijven, heb ik heel wat bezoeken aan Nederland en Vlaanderen gebracht. De laatste keer was ik te gast op de Antwerpse boekenbeurs. Ik heb veel boekenbeurzen en -festivals meegemaakt, over de hele wereld, maar die in Antwerpen is uniek. Het is de enige beurs ter wereld waar je complete gezinnen tassen vol boeken ziet kopen. Het is heerlijk om al die mama's, papa's en hun kinderen samen in boeken te zien snuisteren. SLAUGHTER: Er zijn zeker parallellen te trekken. Ik heb heel wat gemaild met vertaalster Ineke Lenting toen ze aan Veroordeeld aan het werken was. Zij vroeg aan haar Vlaamse collega's wat de beste manier is om Vlamingen te beledigen. Ik had eerst iets over boeren en schapen geschreven. Bij ons zitten schapen standaard in algemeen aanvaarde beledigingen voor zuiderlingen. Ineke zei: 'Vlamingen hebben niets met schapen, maar wel met aardappelen.' Dus omschrijf ik Vlamingen op een bepaald moment in mijn boek als 'aardappelboeren die met hun neven of nichten trouwen'. (lacht)VEROORDEELD Uit bij Cargo (originele titel: Cop Town), ? 19,90. DE MOORDZOMER Knack Focus selecteerde 25 nieuwe pageturners voor een (ont)spannende zomer. Alle info: demoordzomer.be VOLGENDE WEEK TONI COPPERS DOOR JAN STEVENSKarin Slaughter 'ATLANTA HET NEW YORK VAN HET ZUIDEN? IK HEB NOG NOOIT ZO'N GESEGREGEERDE STAD ALS NEW YORK BEZOCHT.'