In interviews legt ze er regelmatig de nadruk op: haar muziek is geen spiegelbeeld van haar persoonlijkheid, geen raam dat inkijk geeft op haar ziel. Het zijn puur de melodieën, spelenderwijs tot leven gewekt aan de piano, die haar songs en teksten inspireren. En toch: met die sprankelend blauwe ogen, die zuinige glimlach en dat fijne, tengere frame belichaamt ze perfect de heldere, spaarzame en ontwapenende arrangementen die van Philharmonics (2010) zo'n Europees succesverhaal maakten: in haar thuisland Denemarken, waar ze Take That van de nummer-éénstek stootte, goed voor vier keer platina, maar ook in België (goud), Frankrijk (platina), Nederland, Duitsland en Engeland oogstte dat debuut bijzonder veel lof en uitstekende verkoopcijfers.
...

In interviews legt ze er regelmatig de nadruk op: haar muziek is geen spiegelbeeld van haar persoonlijkheid, geen raam dat inkijk geeft op haar ziel. Het zijn puur de melodieën, spelenderwijs tot leven gewekt aan de piano, die haar songs en teksten inspireren. En toch: met die sprankelend blauwe ogen, die zuinige glimlach en dat fijne, tengere frame belichaamt ze perfect de heldere, spaarzame en ontwapenende arrangementen die van Philharmonics (2010) zo'n Europees succesverhaal maakten: in haar thuisland Denemarken, waar ze Take That van de nummer-éénstek stootte, goed voor vier keer platina, maar ook in België (goud), Frankrijk (platina), Nederland, Duitsland en Engeland oogstte dat debuut bijzonder veel lof en uitstekende verkoopcijfers. De opvolger voor Philharmonics verschijnt pas dit najaar, maar een uitgestelde minitournee langs zeven culturele centra bracht de Deense deerne vorige week alvast nog een keer naar ons landje. En ze komt hier graag. 'Niet alleen omdat mijn platenfirma PIAS hier gevestigd is,' vertelt Obel ons in de backstage van een uitverkochte Leuvense schouwburg, 'maar ook omdat we hier telkens door het publiek zo onwaarschijnlijk goed ontvangen worden, zowel aan Vlaamse als aan Franstalige kant. De hele Lage Landen zijn ons bijzonder goed gezind. Ik sta er telkens opnieuw versteld van.' Dat meent ze, want telkens haar succes ter sprake komt, drukt Obel zich uit in termen als 'surreëel' en 'onbegrijpelijk'. De nuchterheid en bescheidenheid zelve, en heel, héél soft spoken. Iedere zin van Obel die hieronder afgedrukt staat, verloopt in werkelijkheid sempre più piano, afsluitend met wegdeemsterende klinkers en medeklinkers. Gelukkig hadden we een stel pas uitgewassen oren meegebracht.AGNES OBEL: Ja, ze is klaar. Denk ik. Nee, ze is wel degelijk klaar. Na de zomer moet ze in de winkels liggen. OBEL: Dat was eigenlijk niet zo gepland. Met Philharmonics heb ik uiteindelijk 18 maanden non-stop getoerd. Toen ik eindelijk opnieuw thuiskwam, zat ik met een hoop nieuwe songs in mijn hoofd, en ik wilde ze zo snel mogelijk opnemen, voor ze gingen vliegen. Dus had ik voor mezelf het onrealistische plan opgevat om onmiddellijk aan de volgende plaat te beginnen, maar tussendoor ook nog enkele losse optredens af te werken. Het duurde uiteraard niet lang voor mijn hele schema in duigen viel. Maar dat is niet alles: tijdens een van de laatste shows die op mijn agenda stond, een festival in Engeland, ging er iets mis tijdens de soundcheck en kreeg ik last van tinnitus. OBEL: De schuld van een onvoorzichtige geluidsman, die waarschijnlijk niet voorzien was op of vertrouwd met akoestische instrumenten. Drie keer ging er een onwaarschijnlijk gepiep door de monitors en bij de derde keer bleven mijn oren suizen. Ik heb die show uiteindelijk nog gespeeld, waarschijnlijk niet zo verstandig. Het luide gesuis heeft een volle maand geduurd, een maand waarin ik niet wist of ik ooit nog muziek ging kunnen maken. I was freaking out. Maar het suizen is verdwenen - ik heb heel veel geluk gehad. Door heel dat gedoe hebben de opnames vertraging opgelopen en heb ik een aantal concerten moeten uitstellen. En eigenlijk vind ik dat niet zo erg, want nu kan ik opnieuw rustig wennen aan de buitenwereld én val ik niet in een zwart gat na al het harde werk. OBEL: Oh nee, ik werk nog steeds als een kluizenaar, helemaal alleen. Enkel mijn vriendje is af en toe in de buurt. We wonen nu in een nieuwe flat, hij heeft er zijn atelier en ik een klein kamertje om aan mijn muziek te werken. Een deel van de nieuwe songs zijn opgenomen in een studio in Kreuzberg, de drumkamer, om precies te zijn. Een kamer zonder ramen. (lacht) Hoe kleiner de ruimte, hoe beter. Ik wilde koste wat het kost die directe klank en die intimiteit van de eerste plaat behouden. OBEL: Wel, euhm, ik heb me deze keer wel ietwat laten gaan met de strijkers. (lacht) Ja, er staan véél strijkers op de nieuwe plaat. OBEL: Heb ik dat gezegd? That's not very nice. Maar ik heb dan ook niet met een orkest gewerkt, elk strijkinstrument is apart, van heel dichtbij opgenomen. Het zorgt voor een heel speciaal effect, alsof de strijkstok vlak naast je oor over de snaren glijdt. OBEL: Totaal niet. Ik heb nog steeds hetzelfde vriendje, woon nog in dezelfde buurt, shop nog in dezelfde winkels. We hebben nu een hond, dat is het verschil. (lacht) Nee, serieus, het enige wat veranderd is, is dat ik nu constant aan het werk ben. Toen ik na die ellenlange tournee opnieuw thuiskwam, dacht ik aanvankelijk dat ik opnieuw de draad van mijn 'normale' leven zou oppikken. Vrienden zien en zo. Maar dat was dus niet het geval, ik had gewoon geen zin om een jaar te zitten niksen. Dus ben ik gewoon blijven doorwerken. Maar dat was mijn eigen keuze. OBEL: Ik weet het, het is compleet krankzinnig. Ik kan nog steeds niet geloven wat me overkomt, het is absurd. OBEL: Ik denk het niet. OBEL: Nee, écht niet! Ik woon dan ook niet in Denemarken, maar in Berlijn. Ik maak op geen enkele manier deel uit van het celebritywereldje, niet in Duitsland, niet in Denemarken. Ik ben erg op mezelf. Mijn naam - mijn echte naam - is publiek, daar blijft het bij. OBEL: De Deense muziekscene, bestaat dat? Bij 'scene' denk ik aan veel verschillende artiesten die elkaar kennen en regelmatig samenwerken. (denkt na) De Deense muzikanten die ik ken, wonen bijna allemaal in Berlijn, dus dat telt niet. OBEL:(diepe zucht, ongemakkelijk lachje)OBEL: Mijn zenuwen kunnen behoorlijk opspelen, ja. Vooral tijdens optredens. Ik heb er geen controle over, ik word simpelweg overweldigd door emoties. Opwinding, stress, dankbaarheid... OBEL: Zó emotioneel nu ook weer niet. Hoewel, onlangs had ik het wel héél moeilijk. We speelden in een kerk, het eerste optreden nadat ik het album had afgerond. Ik zat daar aan de piano, keek omhoog en zag die prachtige, hoge gewelven... Volgens mijn vriend had ik een krop in de keel toen ik tussen de nummers het publiek toesprak. Het is dan ook een schizofrene job: maandenlang in je eentje aan je liedjes schaven, en ze dan plots delen met een massa onbekenden. OBEL: Ik ben een gelukzak. Ooit stonden we geprogrammeerd in een prachtig amfitheater - in Lyon was het. Onze vlucht ernaartoe was gecanceld, zodat we maar net op tijd arriveerden. De koffers met podiumkledij zaten nog vast, en tijd voor een soundcheck was er niet, het publiek zat al te wachten. Maar de zon ging net onder, en de magische sfeer van de locatie heeft ons erdoor getrokken. Een onvergetelijk concert. OBEL: Niemand uit mijn omgeving leek te geloven dat mijn muziek zou werken op rockfestivals, en Werchter was een van de voorbeelden dat het wel kan. Niks is zo ontroerend en bevredigend als een grote massa dronken festivalgangers muisstil te krijgen. (lacht) Soms loopt het wel eens verkeerd. Op het Amerikaanse South by Southwestfestival bijvoorbeeld waren ze simpelweg de PA vergeten open te zetten. Ach, Amerikanen snappen mijn muziek niet altijd zo goed, heb ik de indruk. Eén journalist beschreef me er als 'een mix tussen Portishead en Enya'. (lacht)OBEL: Duetten, bedoel je? Ik weet van niks. OBEL: Mijn god, wat onrealistisch van me! Ik heb te veel interviews gegeven, geloof ik, en soms flap ik er maar wat uit. Voor een duet was er sowieso geen plaats deze keer, ik wilde de melodieën die in mijn hoofd zaten zo puur mogelijk uitwerken. Zo kreeg ik ze gedicteerd. OBEL: Zo mag je het niet zeggen, dat klinkt te negatief. Maar het klopt wel, mijn hoofd barst soms van de atmosferen, harmonische structuren en melodieën. Ik kan die knop niet omdraaien. OBEL: Ik moet na deze tournee nog enkele instrumentals selecteren, en dan moet de platenfirma ze nog beluisteren... OBEL: We hebben niet dat soort afspraak, gelukkig maar. OBEL: Dat zullen ze zeggen, en dan moet ik ze gelijk geven. (lacht)AGNES OBEL Op 4/8 op Dranouter.DOOR JONAS BOEL -- FOTO'S KOEN KEPPENSAgnes Obel 'DOOR EEN SOUNDCHECK KREEG IK LAST VAN TINNITUS. EEN VOLLE MAAND HEB IK NIET GEWETEN OF IK OOIT NOG MUZIEK GING KUNNEN MAKEN.'