En zo'n eerbetoon betekent in de eerste plaats: stof van teksten blazen en ze uit het hoofd leren. Ook al was er een tijd dat er nauwelijks een Vlaamse film zonder hem gedraaid werd, De Pauw is altijd een man van het theater gebleven. Niet als de acteur die zich in een rol verschuilt zoals roos in het haar van een blonde vamp, maar wel als de verteller die opvallend zichzelf blijft. En dat nog voor het een trend werd. Zijn moeder durfde het bij wijze van ontgoocheling wel eens te ventileren: 'Moet ik komen? Ik zie daar alleen maar Josse.' Hij nam zelfs niet de moeite om een ander kostuum aan te trekken. Altijd Josse. Overal Josse. Allemaal Josse. De rode draad door zijn werk is hijzelf. Hij en zijn vele vrienden. Want daar begint het mee. En met een idee. Ook nu weer.
...