'Het fascineert me hoe ik erin geslaagd ben niet dood te gaan en uit de gevangenis te blijven', zei Idles-brulboei Joe Talbot toen hij in een recent interview terugkeek op ac...

'Het fascineert me hoe ik erin geslaagd ben niet dood te gaan en uit de gevangenis te blijven', zei Idles-brulboei Joe Talbot toen hij in een recent interview terugkeek op achttien jaar drugs- en alcoholverslaving. Op Crawler, de vierde plaat in evenveel jaar, ontgint Talbot die periode waarin hij vaak een onmogelijke klootzak was met zijn gekende zin voor sarcasme, grofheid en humor. Na de ietwat plompe sloophamerpostpunk van voorganger Ultra Mono, verzet de groep gelukkig wat bakens. MTT 420 RR (over een auto-ongeluk dat Talbot high veroorzaakte) en Progress liggen in de straat van Mark Lanegans beklemmende electroblues. Met de gothic soul van The Beachland Ballroom weet Idles zich het verst van de klauwen van de eenzijdigheid te verwijderen. Jammer dat het kwintet zich die moeite niet vaker getroost.