Eerste zin 'En dan nog iets,' zei hij terwijl hij voor zich uit bleef kijken, de handen op het stuur.
...

Eerste zin 'En dan nog iets,' zei hij terwijl hij voor zich uit bleef kijken, de handen op het stuur. Bart Meuleman was door zijn vader net opgehaald aan het station. Ze tuften met een snelheid van een dertigtal kilometer per uur huiswaarts en ondertussen vertelde de man over het bloemenzaad dat hij gratis had gekregen en over de gezwollen benen van buurvrouw Bertha, tot hij opeens zei: 'En dan nog iets, uw grootvader was mijn vader niet.' Meuleman had er al geruchten over opgevangen, maar zijn vader had het er zelf nog nooit over gehad, over zijn moeder Anna die in de jaren twintig uit haar Kempische dorp was weggestuurd om in Brugge bij een winkeliersgezin te gaan dienen en daar zwanger was geraakt. Hij was die baby, vertelde vader, die meteen na zijn geboorte bij zijn moeder was weggehaald om door een engeltjesmaakster te worden grootgebracht. Of eerder verwaarloosd, want de kleine Jos Meuleman kreeg amper eten en kwam onder het schurft te zitten. Vier jaar na De jongste zoon, de autobiografische roman waarin Bart Meuleman beschreef hoe hij het als zoon van een onderhoudsman bij drukkerij Brepols tot gevierd regisseur had geschopt, komt hij nu met een boek waarin die onderhoudsman zelf centraal staat. Een zachte man, zo blijkt, wiens liefde gepaard ging met heel veel begrip en verwondering. Het is een boek geworden dat je met zijn talloze historische details en pastorale ritme terugvoert naar een periode die lang aan onze gejaagde tijd voorafgaat. Je begint automatisch ook trager door te lezen, omdat je wil voelen hoe het leven toen was. Hoe mijn vader werd verwekt is een klein, teder boekje dat, zoals Meuleman zelf zegt, focust op 'de verwikkelingen die in een paar mensenlevens de knopen legden en de bochten bepaalden'. De twee verhaallijnen, een waarin Anna naar Brugge reist om er te gaan werken en een tweede waarin Jos dezelfde beweging maakt op zoek naar zijn natuurlijke vader, ontmoeten elkaar in een pijnlijke afwijzingsscène. Hier is over nagedacht, merk je, net als over elk woord en iedere zinswending. En toch komt het allemaal heel authentiek en absoluut niet geconstrueerd over. Dat kunnen alleen de allergrootsten.