2016 was een uitzonderlijk jaar voor Koen De Bouw. 'Uitzonderlijk, als in: ik heb veertien vrije dagen gehad', zegt hij. 'Alle andere dagen blokte ik vanaf 5 uur 's ochtends mijn teksten, stond ik van 7 tot 19 uur op een set, ging ik daarna nog even fitnessen, en dan pas zat het erop.' Op 2 januari wordt hij alweer in Los Angeles verwacht, waar hij het eerste seizoen zal draaien van The Last Tycoon, een Amazon Prime-serie met Kelsey 'Frasier' Grammer over het Hollywood van de jaren dertig. De Bouw: 'In die tijd sliep iedereen bij wijze van spreken in een kartonnen doos op straat. Maar met het weinige dat ze hadden, kochten ze toch nog een bioscoopticketje. Film was het licht in de duisternis. Schoon.' Genoeg gemijmerd, tijd om terug te blikken!
...

2016 was een uitzonderlijk jaar voor Koen De Bouw. 'Uitzonderlijk, als in: ik heb veertien vrije dagen gehad', zegt hij. 'Alle andere dagen blokte ik vanaf 5 uur 's ochtends mijn teksten, stond ik van 7 tot 19 uur op een set, ging ik daarna nog even fitnessen, en dan pas zat het erop.' Op 2 januari wordt hij alweer in Los Angeles verwacht, waar hij het eerste seizoen zal draaien van The Last Tycoon, een Amazon Prime-serie met Kelsey 'Frasier' Grammer over het Hollywood van de jaren dertig. De Bouw: 'In die tijd sliep iedereen bij wijze van spreken in een kartonnen doos op straat. Maar met het weinige dat ze hadden, kochten ze toch nog een bioscoopticketje. Film was het licht in de duisternis. Schoon.' Genoeg gemijmerd, tijd om terug te blikken! KOEN DE BOUW: Om te beginnen, is januari een ongelukkige maand om in première te gaan. En inderdaad: bioscoopbezoekers hebben het moeilijk met films die geen kleur bekennen. Broer had het wellicht beter gedaan als er voor een duidelijk herkenbaar genre gekozen was. Maar ik vond het een mooi filmpje. En het was fijn om te mogen samenwerken met Geoffrey en Titus De Voogdt, mijn tegenspeler. We hebben Broer in Ierland gedraaid, en Titus en ik gingen er geregeld op makreel vissen voor de hele cast. We halen daar allebei een haast kinderlijk plezier uit - hetzelfde met pakweg vuurtje stoken of buiten slapen. Ik heb een boerderij in de Ardennen, en daar leef ik nogal, euh, Ardens: tuinieren, met mijn dieren of mijn uilenkasten bezig zijn... Heerlijk. DE BOUW: Dat een film geen volle zalen haalt, zegt nog niets over de kwaliteit, hè. Belgica staat in elk geval op mijn lijst met in te halen films. Die lijst is lang. Door mijn volle agenda ben ik het voorbije jaar amper in mijn geliefde cinema geraakt. Zelfs voor de première van De premier was het hollen - ik stond die dag op de set van Het tweede gelaat, de derde en laatste film rond het speurdersduo Vincke en Verstuyft. DE BOUW: Nee. DE BOUW: Helaas. DE BOUW: Sorry! Ik haal ze allemaal nog in, beloofd. Naar Arrival ben ik het meest benieuwd. Het pure scifigegeven - de buitenaardse invasie die Villeneuve in beeld brengt - interesseert me minder, maar het idee erachter is sterk: hoe communiceer je in godsnaam met buitenaardse wezens? DE BOUW: Bij mij thuis hebben series de film toch wat verdrongen - mijn vrouw en kinderen zijn echte bingewatchers. Voor mij gaat er niets boven films, en er is maar één plaats om die te zien: de cinema. Ze zijn daarvoor gemaakt, hè. Je moet ze met een groep mensen beleven. En alleen het witte doek kan je écht in een verhaal zuigen. Ik zal de komende maanden wel wat uren in vliegtuigen doorbrengen, maar ik vertik het om op zo'n klein schermpje naar een film te kijken: dat werkt toch niet? DE BOUW: Heb jij Caffè gezien? DE BOUW: Het was echt een bizarre productie. Die regisseur... Ik heb nog nooit zo'n chaoot meegemaakt. En de film zelf is gewoon tien keer te lang - hij duurt bijna twee uur! Ik was blij met mijn rol, maar wat wilde of moest Caffè eigenlijk zijn? Ik weet het nog altijd niet. DE BOUW: Kunnen film en theater de wereld redden? Ik weet niet of dat een ambitie moet zijn. De films van Ken Loach maken altijd wel iets wakker in mij, maar zit ik erop te wachten? Nee. Ik heb lang meegewerkt aan de remonte van de populaire Vlaamse film, maar vandaag zoek ik vooral poëzie in films. Ook in mijn eigen werk. Helaas is een goede poëtische film maken nog moeilijker dan een goede comedy maken. DE BOUW: Dat over die geloofwaardigheid zo geklaagd is, vind ik nog altijd vreemd. Waarom doet niemand dat bij King Kong of Star Wars, maar barst de kritiek wel los bij De premier? Over de opnames mag ik niet uit de biecht klappen, maar ik kan je verzekeren: wat in die film gebeurt, is wél mogelijk. Tot mijn eigen verbazing heb ik zaken gezien waarvan ik niet snapte dat dat nog kon onder dreigingsniveau 3 of 4. We zijn in De premier bewust van moslimterreur weggebleven: we wilden terrorisme een Belgisch gezicht geven. Een hele uitdaging, maar Stijn Van Opstal, die een van de slechteriken speelt, geeft nét de juiste twist aan zijn rol. Hij injecteert de film met zwarte humor. Als je een paar mensen een kogel door het hoofd jaagt, kun je je natuurlijk ook wel wat grappen veroorloven. (lacht)DE BOUW: Vijfentwintig jaar geleden was Erik nog een echte 'acteursfluisteraar'. Ik herinner me nog hoe ik na drie dagen op de set van Yuppies aan de producent vroeg: 'Zeg, wat doet die stille jongen daar, eigenlijk?' In wezen is hij niet zoveel veranderd: hij staat nog altijd niet graag op een set. Dat klinkt misschien vreemd, maar het meeste werk gebeurt natuurlijk vooraf: het scenario, de casting. En daar is Erik ijzersterk in. Hij zet de juiste acteurs op de juiste plaats, en geeft hun daarna het volle vertrouwen. Met de jaren ben ik zulke regisseurs steeds meer gaan waarderen. Maar mijn hart springt ook op als ik iemand ontmoet zoals Indra Siera, de regisseur van de VRT-serie Professor T. Indra heeft me verder kunnen drijven dan ik voor mogelijk hield. DE BOUW: Dat klopt. Ik kijk er vooral geweldig naar uit. Werken in Hollywood: die droom leek me zo hoog gegrepen dat ik hem al lang begraven had. Ik zal nooit de eerste keer vergeten dat ik het gigantische industrieterrein van Paramount Pictures werd opgereden: het was behoorlijk verpletterend. Maar het meest verbaasde me de hartelijkheid van mijn collega's. Het was oprechte hartelijkheid, geen Amerikaans nepenthousiasme. Ik zag bijvoorbeeld enorm op tegen een brunch op de tennisclub van de regisseur en zijn vrouw. Ik verwachtte zo'n Hollywood-juffer, maar daar klopte niets van. Ik mag met fijne, échte mensen samenwerken, en daar draait het - op mijn leeftijd - toch om. Elke minuut is kostbaar geworden. DE BOUW: Goed - ook al is Szep een man van weinig woorden. DE BOUW: Dat vraag ik me ook af. (lacht) Met elke grap heb ik één kans op de twee om gearresteerd te worden: dat gevoel krijg ik altijd weer in Amerika. Maar ik zal het, denk ik, toch niet kunnen laten. Ik hou ervan om met humor het evenwicht te verstoren. Mijn vak neem ik ernstig, maar mezelf niet. door Kristof Dalle - foto's Jelle Vermeersch'Waarom klaagt niemand over de geloofwaardigheid van King Kong of Star Wars, maar barst de kritiek wel los bij De premier?' 'Ik mag in Amerika met fijne, échte mensen samenwerken, en daar draait het - op mijn leeftijd - toch om. Elke minuut is kostbaar geworden.'